“Με θυμώνουν η χυδαιότητα, η έπαρση και η μη πολιτική συνείδηση”

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΡΩΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΑΝΤΑ! 

Ο Μάνος Κοντολέων στην Έλενα Αρτζανίδου 

1.Ποιό είναι το στίγμα του τελευταίου σας βιβλίου;

Η σύνδεση της απατηλής ευμάρειας της δεκαετίας 1998 – 2008 με το σπάσιμο του κοινωνικού ιστού και το αδιέξοδο των διαπροσωπικών σχέσεων.

2.Πείτε μας πέντε λόγους για να το διαβάσουν οι αναγνώστες.

-Γιατί έχει μια γεμάτη εσωτερικές αντιθέσεις ηρωίδα

-Γιατί τα γεγονότα διαδραματίζονται σε ένα χωρίο και μια επαρχιακή πόλη

-Γιατί ο έρωτας συνδέεται με το όνειρο φυγής

-Γιατί το όνειρο φυγής μετατρέπεται σε εφιάλτη

-…Γιατί είναι το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά μου

3.Ποιον ήρωά σας αποχαιρετήσατε με δυσκολία;

Δεν αποχαιρετώ ποτέ τους ήρωές μου. Πάντα μέσα μου τους κουβαλώ.

4.Τι δεν μπορείτε με τίποτε να αποχωριστείτε;

Το κορμί μου… Υποθέτω!

5.Πείτε μας τρία πράγματα που σας θυμώνουν και τρία που θα θέλατε αμέσως να αλλάξετε στην εποχή μας.

Η χυδαιότητα, η έπαρση, η μη πολιτική συνείδηση. Και αυτά με θυμώνουν και θα ήθελα να εξαφανιστούν.

5. Πείτε μια φράση που σας τρομάζει περισσότερο.

Ποτέ πια…

6.Ποιο από τα βιβλία που έχετε διαβάσει θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Μου ζητάτε να φτιάξω την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας…

7.Έχετε δοκιμαστεί με επιτυχία και στην παιδική λογοτεχνία και στη λογοτεχνία  ενηλίκων, ποια είναι όμως αυτή που σας κάνει ιδιαίτερα ευτυχισμένο;

Η λογοτεχνία. Μόνο μία είναι.

8.Ποιον ήρωά σας θα παρουσιάζατε στην σημερινή Βουλή και τι θα θέλατε να τους πει;

Τον Λουκά Αλεξίου από το μυθιστόρημά μου «Κάσκα στο φεγγάρι». Να τους έλεγε τη φράση του Άμλετ: Τίποτε από εμένα δε φαίνεται!

9.Ένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα…

Τρόμος και απογοήτευση. Και μια χαραμάδα ελπίδας.

10.Πως φαντάζεστε πως θα συνεχίσουμε, αν θέλουμε ένα καλύτερο αύριο;

Μοναχά αν πεθάνουμε και ξαναγεννηθούμε!

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΡΩΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΑΝΤΑ! Ο Μάνος Κοντολέων στην Έλενα Αρτζανίδου 

http://www.thinkfree.gr/thinkculture/μ-κοντολέων-με-θυμώνουν-η-χυδαιότητα

Όταν η Λογοτεχνία γίνεται Θέατρο ή....

... μήπως όταν το Θέατρο γίνεται Λογοτεχνία

Είναι γνωστό το πόσο εκτιμώ το έργο του Θανάση Τριαρίδη.
Είναι επίσης γνωστό το πόσο εκτιμώ τον ίδιο ως άνθρωπο. Τον πόσο τον αγαπώ.
Στη δική του περίπτωση το συγγραφικό όραμα και το κοινωνικό πρόσωπο συμπίπτουν.
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα -στις μέρες μας- περίπτωση ανθρώπου των Γραμμάτων μας.
Ένα πλούσιο έργο, που παίρνει πολλές μορφές -άλλοτε μυθιστόρημα, άλλοτε δοκίμιο, άλλοτε διήγημα, άλλοτε ποίηση, άλλοτε θέατρο, πολύ συχνά κάτι μη επιδεχόμενο τον όποιο ειδολογικό χαρακτηρισμό.
Όταν πριν από δυο -κάπου τόσα- χρόνια, πήρα να διαβάζω τα κείμενα του που ο ίδιος τα χαρακτήριζε ως θεατρικά, σκέφτηκα πως για μια ακόμα φορά η προσωπικότητα του δημιουργού υπερισχύει της ταυτότητας του δημιουργήματος.
Διάβαζα καθαρή και μεγάλη Λογοτεχνία που όμως δεν μπορούσα να φανταστώ ποια μορφή μπορεί να αποκτούσε αν κάποια στιγμή κάποιος έπαιρνε το ρίσκο και μετέφερε αυτό το κείμενο στη σκηνή.
Αλλά τελικά το γνήσιο πάντα ερμηνεύεται.
Και να που ένα από τα θεατρικά έργα του Θανάση Τριαρίδη σήμερα μπορεί κανείς όχι μόνο να το διαβάσει, αλλά και να το δει.
Σπουδαία παράσταση, σπουδαίες ερμηνείες. Σπουδαίο κείμενο.
Το θέμα του από εκείνα που στοιχειώνουν τα έργα του Τριαρίδη. Η ενοχή!
Η ενοχή που είσαι άνθρωπος και όχι ον, που ερωτεύεσαι χωρίς να προσφέρεσαι, που αγνοείς τον άλλον μα και τα άλλα πλάσματα, που αναζητάς την επαφή μέσα από τη βία... Που προσδιορίζεσαι ως άντρας μέσα από τη γυναίκα -ναι, μια ακόμα ενοχή.
Όμορφη και σωστή από κάθε άποψη παράσταση.
Όμορφο, μεστό, ζωντανό κείμενο.
Αληθινά δεν ξέρω αν είδα Λογοτεχνία ή αν διάβασα Θέατρο.
Ότι κι αν ήταν, ήταν υπέροχο.

 

Μανόλο και Μανολίτο

Με ειδοποίησαν πως ξεκίνησαν το ταξίδι τους...
Κι εκεί κατά το τέλος Απρίλη -σαν δώρο Πασχαλιάτικο- μου είπαν να τους περιμένω.









Εικόνες: Ίρις Σαμαρτζή

από τις Εκδόσεις Πατάκη

Η Φιλαναγνωσία ήρθε και θα μείνει...

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Νέου Μαρμαρά Χαλκιδικής,  στο πλαίσιο της ώρας Φιλαναγνωσίας, ζωγράφισαν τον αγαπημένο τους ήρωα.
Με τον πιο απλό τρόπο -τον τρόπο των παιδιών και των δασκάλων τους - η απάντηση προς κάθε υπεύθυνο δόθηκε.

Δύο ιστορίες, δύο ονόματα, ένα πρόσωπο

«Δε με λένε Ρεγγίνα…. Άλεχ με λένε»... 

...Δύο ιστορίες, δύο ονόματα, ένα πρόσωπο. Το πρόσωπο της εκμετάλλευσης, του εξαναγκασμού, της ανημποριάς. Εφηβικό πρόσωπο, μεγαλωμένο με αγάπη και αρχές σε οικογένειες σαν όλες τις άλλες. Βασίλισσα σημαίνει το Ρεγγίνα σε μια άλλη γλώσσα, έτσι τη φώναζε ο πατέρας που τη λάτρευε. Μέχρι χθες. Πριν τον πόλεμο, πριν την ανεργία, πριν ο ίδιος φύγει από τη ζωή, πριν η μητέρα φύγει κι αυτή εξαιτίας της ανέχειας και τη φτώχιας, πριν αφήσει μόνα τους τα ανήλικα παιδιά της, πριν η ίδια η Ρεγγίνα αρνηθεί το όνομά της εξαναγκασμένη στην σεξουαλική εκμετάλλευση, θύμα των συνθηκών που ο κοινωνικός αποκλεισμός δημιουργεί, θύμα του επιτήδειου που κερδίζει εις βάρος της. Πριν το αρνηθεί η ίδια θέλοντας να κρατήσει αμόλυντο το παρελθόν της.

«Δε με λένε Ρεγγίνα…. Άλεχ με λένε» δύο ιστορίες, δύο ονόματα, ένα πρόσωπο.

Προστάτης σημαίνει το Άλεχ σε μια άλλη γλώσσα, όνομα που του έδωσε ο πατέρας, «Άλεχ, αυτός που προστατεύει, ένας αρχηγός σωστός, ας πούμε…». Πόλεμος, προσφυγιά, στρατόπεδο προσφύγων, θάνατος του πατέρα, η μητέρα χάνει τα λογικά της και ο Άλεχ, που το όνομά του σημαίνει προστάτης, πρέπει να προστατεύσει την αδύναμη μητέρα, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων όπως ο πατέρας τού είχε διδάξει. Όταν θα εξαναγκαστεί να δεχτεί τον απόλυτο εξευτελισμό του, υποκύπτοντας στις σεξουαλικές ορέξεις του Κοσάρ, εκείνος θα πείσει τον εαυτό του πως ό,τι κάνει δεν είναι συμβιβασμός αλλά μια πράξη προστασίας αυτών που έχουν την ανάγκη του.

«Δε με λένε Ρεγγίνα…. Άλεχ με λένε» δύο ιστορίες, δύο ονόματα, ένα πρόσωπο: Το πρόσωπο των θυμάτων της εμπορίας και της εκμετάλλευσης που υπάρχει και δεν θέλουμε να το δούμε, που υπάρχει και πολλές φορές το ενισχύουμε με την αδιαφορία και την εθελοτυφλία που η βολεμένη μας ζωή δημιουργεί, μια ζωή που αρέσκεται στο βίωμα μιας βάρβαρης ιδιώτευσης. Ο λόγος είναι απλός και μεστός γραμμένος με πολύ ευαισθησία ιδιαίτερα σε σημεία της ιστορίας που θεωρούνται «σκληρά» ακόμα και για έναν ενήλικα. Ωστόσο, υπάρχει η αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει αφήσει ένα παράθυρο ανοιχτό, κι αυτό το παράθυρο είναι η αγάπη που γεννήθηκε μεταξύ των δύο παιδιών στην αρχή της ιστορίας. Η αμοιβαία αγάπη και η σκέψη του ενός για τον άλλον.

Δύο παιδιά, δύο έφηβοι, ίδια ιστορία. Ένα βιβλίο γραμμένο για εφήβους από έναν συγγραφέα που δεν μετρά τα λόγια του, δεν χαϊδεύει τα αυτιά, έναν βιβλίο που συγκλονίζει και ταρακουνά. Ένα λογοτεχνικό βιβλίο που ευαισθητοποιεί κοινωνικά πάνω στο θέμα της παράνομης διακίνησης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των παιδιών και των εφήβων, την παραβίαση των δικαιωμάτων τους καθώς και για την ανάγκη της ύπαρξης ενός κοινωνικού κράτους που θα τα υποστηρίξει αλλά και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τα εκμεταλλευτεί.  Που ενημερώνει τους νέους για το θέμα, που βοηθά στη διαμόρφωση μιας κοινωνικής ανθρωπιστικής συνείδησης σε σχέση με τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ζωή και τις συνθήκες επιβίωσης στα στρατόπεδα προσφύγων, ένα βιβλίο που συμβάλλει στην κατάρριψη των στερεοτύπων όσον αφορά στην εικόνα που έχουμε ως κοινωνία για πολλά από τα νεαρά άτομα που εκδίδονται και που υπήρξαν πρωτίστως αυτά θύματα αυτής της ζωής που δεν επέλεξαν να ζήσουν. Παιδιά και νεαρά άτομα που κουβαλούν τη δική τους ιστορία, τις δικές τους αγαπημένες θύμησες από τις οικογένειές τους και μια πραγματικότητα του παρόντος τους πολύ διαφορετική από αυτή που ονειρεύτηκαν να έχουν.

Αγγελική Γαβριέλλα Σαμψωνίδου

Κοινωνιολόγος – Δημοσιογράφος

ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων

Τομέας Επικοινωνίας και Ευαισθητοποίησης

«Το κουμπί και το φόρεμα»

Σωτήρης Δημητρίου

«Το κουμπί και το φόρεμα»

Διηγήματα

Εκδόσεις Πατάκη

Νομίζω πως ο Σωτήρης Δημητρίου μπορεί χωρίς την όποια αμφιβολία να διεκδικήσει τον τίτλο του πλέον σημαντικού σύγχρονου έλληνα διηγηματογράφου.

Από βιβλίο σε βιβλίο (πάντα ολιγοσέλιδα τα βιβλία του είτε είναι συλλογές διηγημάτων είτε νουβέλες) κατακτά ολοένα και πιο λεπτών αποχρώσεων δυνατότητες περιγραφών της καθημερινότητας καθημερινών ανθρώπων.

Ξεκινώντας την ανάγνωση ενός δικού του βιβλίου –και ας μείνουμε σε αυτήν την τελευταία του συλλογή σύντομων πεζών- πρέπει να είσαι προετοιμασμένος πως θα σου αποκαλυφθούν οι κρυφές πτυχές σκέψεων και συναισθημάτων ανθρώπων που αν και ζούνε δίπλα σου, εντούτοις δεν τους γνωρίζεις.

Ο Δημητρίου γνωρίζει να παρατηρεί τους άλλους. Κινείται σχεδόν αθέατος ανάμεσά μας και στη συνέχεια κλείνεται μέσα στο δικό του χώρο και αναζητά τις λέξεις που με τη βοήθειά τους θα καταγράψει τα ευρήματα.

Μανιώδης συλλέκτης φράσεων που σχηματίζουν εικόνες-

Και τώρα έστεκαν κι οι δυο στα ακροδάχτυλα, σαν τα πετεινάρια

Εικόνες που σε στέλνουν σε πρωτόγνωρες απόψεις –

Λίγο πριν την πλατεία, σ΄ ένα χαμηλό περβάζι είδε ένα βιβλίο, προσεκτικά τοποθετημένο, με την μορφή αγίου.

Απόψεις που σου αλλάζουν τη ροή της σκέψης –

Αφόπλιζε τους ανθρώπους. Έμενε στην σκέψη τους πολύ παραπάνω απ΄ το συνηθισμένο.

Τριάντα δύο –αν τα μέτρησα σωστά- μικρά διηγήματα, άλλοτε αθηναϊκά, άλλοτε της επαρχίας, κάποια της ψυχής.

Μικρά διαμάντια ύφους, σκέψεων και λογοτεχνικής υπόστασης.

Πύργος: Θερμή φιλοξενία στον συγγραφέα Μάνο Κοντολέων

Μια ξεχωριστή εμπειρία έζησαν οι μαθητές του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου, λίγο τη λήξη των μαθημάτων τους για τα Χριστούγεννα. Είχαν τη χαρά να συναντηθούν με τον συγγραφέα Μάνο Κοντολέων και μαζί να διαβάσουν και να μιλήσουν για τα βιβλία του και κυρίως για το «κόκκινο καραβάκι  κόκκινο ποδήλατο».

Οι μαθητές επεφύλαξαν θερμή υποδοχή στον Μάνο Κοντολέων, που επισκέφθηκε το 1^ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου στο πλαίσιο του προγράμματος «Φιλαναγνωσίας». Ο διευθυντής του σχολείου Αναστάσιος  Αναστόπουλος, στην προσφώνηση του εξήρε το έργο του Μάνου Κοντολέων, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς.

Η συνάντηση με τους μαθητές

Ο Μάνος Κοντολέων έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους μαθητές της  Δ΄ και Ε΄ τάξης, καθώς και από τους εκπαιδευτικούς των τάξεων, Χαράλαμπο Διαμαντόπουλο, Ευγενία Ηλιοπούλου, Αμαλία  Θανοπούλου, Μάντω Αγγελοπούλου, Αθανασία Παπαδάκη, Ελευθερία Νιβουρλήκαθώς και τις υπεύθυνες της Φιλαναγνωσίας, Αντωνία Αντωνοπούλου και Ελένη Κουνέλη, οι οποίοι επιμελήθηκαν την παρουσίαση του συγγραφέα με επικεφαλής τον διευθυντή του Σχολείου κ.Αναστόπουλο.


Έγινε ιδιαίτερη μνεία στο έργο και στην ιστορία της UNISEF καθώς  και στην πραγματικότητα που ζει η χώρα μας, η οποία από χώρα αποστολής μεταναστών έγινε χώρα υποδοχής. Οι μαθητές, μαζί με τους εκπαιδευτικούς, είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον συγγραφέα και να του απευθύνουν τις ερωτήσεις τους.

Ο ίδιος έκανε αναφορά στην προσφορά της UNISEF καθώς μέρος των εσόδων του βιβλίου του «κόκκινο καραβάκι  κόκκινο ποδήλατο», θα διατεθεί  στο έργο της UNISEF, ενώ επισήμανε τη βοήθεια και συμβολή του σχολείου στον τηλεμαραθώνιο της ΝΕΤ.

Το «κόκκινο καραβάκι  κόκκινο ποδήλατο» οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να το απολαύσουν, στα πλαίσια της Φιλαναγνωσίας, μέσα στην τάξη και να γνωρίσουν παρέα με τον μικρό Μάνο του βιβλίου την ύπαρξη παιδιών που έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας.

Ο συγγραφέας έτυχε θερμής υποδοχής από τους μικρούς μαθητές  της Δ΄ 3 τάξης,  που τουπρόσφεραν δώρα αγάπης και τον δέχτηκαν στη γωνιά ανάγνωσης που είχαν δημιουργήσει στην τάξη τους. Ο συγγραφέας υπέγραψε σελιδοδείκτες που είχαν φιλοτεχνήσει με τη βοήθεια της δασκάλας τους, Ελευθερίας Νιβουρλή και της καθηγήτριας της Πληροφορικής, Μέβης  Ζερδεβάενώ τα παιδιά, τον αποχαιρέτησαν με ένα τραγούδι αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της γης.

Θερμή υποδοχή στο συγγραφέα Μάνο Κοντολέων

Στα πλαίσια του 15ου Διεθνούς 

Φεστιβάλ  Κινηματογράφου Ολυμπίας

για Παιδιά και Νέους ,         

 ο συγγραφέας  Μάνος Κοντολέων,

την Παρασκευή  7 Δεκεμβρίου,

επισκέφθηκε το 1^ο δημοτικό σχολείο Πύργου

και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό

από τους μαθητές της  Δ΄ και Ε΄ τάξης,

καθώς και από τους εκπαιδευτικούς των τάξεων,

Λάμπη Διαμαντόπουλο, Ευγενία Ηλιοπούλου,

Αμαλία  Θανοπούλου, Μάντω Αγγελοπούλου,

Αθανασία Παπαδάκη, Ελευθερία Νιβουρλή

καθώς και τις υπεύθυνες της φιλαναγνωσίας,

Αντωνία Αντωνοπούλου και Ελένη Κουνέλη,

οι οποίοι επιμελήθηκαν την παρουσίαση του συγγραφέα

μαζί με το διευθυντή του σχολείου κ. Αναστάσιο  Αναστόπουλο.  

Έγινε ιδιαίτερη μνεία στο έργο

και στην ιστορία της   UNISEF  

καθώς  και στην πραγματικότητα που ζει η χώρα μας,

η οποία από χώρα αποστολής μεταναστών  

έγινε χώρα υποδοχής . 

Οι μαθητές παρακολούθησαν βίντεο σχετικά

με τις δράσεις της UNICEF.

Οι μαθητές , μαζί με τους  εκπαιδευτικούς,

είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον συγγραφέα

και να του απευθύνουν τις ερωτήσεις τους.

Ο ίδιος έκανε αναφορά στην προσφορά της  UNISEF

 καθώς μέρος των εσόδων του βιβλίου του

«Κόκκινο καραβάκι   κόκκινο ποδήλατο»,

θα διατεθεί  στο έργο της UNISEF

και επισήμανε τη δική μας βοήθεια και συμβολή

στον τηλεμαραθώνιο  της ΝΕΤ 

τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου.

Το  «Κόκκινο καραβάκι  κόκκινο ποδήλατο»

οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να το απολαύσουν ,

στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας,

και μέσα στην τάξη

και να γνωρίσουν παρέα με τον μικρό Μάνο του βιβλίου

 την ύπαρξη παιδιών

 που έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας.

Ο συγγραφέας έτυχε θερμής υποδοχής

από τους μικρούς μαθητές  της Δ₃ τάξης,  

που του πρόσφεραν δώρα αγάπης

και τον δέχτηκαν στη γωνιά ανάγνωσης

που είχαν δημιουργήσει στην τάξη τους.

Ο συγγραφέας υπέγραψε σελιδοδείκτες

 που είχαν φιλοτεχνήσει

με τη βοήθεια της δασκάλας τους , Ελευθερίας Νιβουρλή

 και της δασκάλας   της Πληροφορικής, Μέβης  Ζερδεβά.

Οι μαθητές τον αποχαιρέτησαν

μ’  ένα τραγούδι αφιερωμένο

σ’ όλα τα παιδιά της γης.
 

Ελευθερία Νιβουρλή