Στο 3ο Δημοτικό Σχολείο στο Λουτράκι (19/3/2013)

Μα πόση χαρά μπορεί να σου προσφέρουν τα παιδιά και οι δασκάλες τους!

                                             Μια ταπετσαρία από εξώφυλλο βιβλίου μου...

                                                     Μια επιστολή που μου στάλθηκε...

                                                   Πινελιές αγάπης όσα έχω γράψει...

                                                                 Ένα παγκάκι.... 

                                           κι άλλο ένα για να ξεκουράζονται τα βιβλία μου


Σας ευχαριστώ φίλοι μικροί και μεγάλοι, εκεί πέρα στο αγαπημένο μου Λουτράκι

"Μέλι κόλλησε στα χείλη" η αφίσα

Η όποια συγγραφή συνιστά πολιτική πράξη.

1.     Από πού κατάγεστε και τι είναι  αυτό που σας έχει σημαδέψει από  τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Οι γονείς μου από τη Σμύρνη. Κι αν κάτι με σημάδεψε από τα παιδικά μου χρόνια είναι η έννοια της οικογένειας. Μια έννοια άλλοτε προστατευτική, άλλοτε ίσως καταπιεστική, σίγουρα όμως πάντα έννοια που ταυτίζεται με την αγάπη

2.     Ξεκινήσατε από πολύ μικρός να γράφετε. Πως έγινε το ξεκίνημα; Υπήρξαν πραγματικά εμπόδια ή εσωτερικές αμφιβολίες εκ του… εξωτερικού περιβάλλοντος ορμόμενες που θέλησαν να σας αλλάξουν πορεία;

Ναι, γράφω από τα παιδικά μου χρόνια. Και δημοσίευα στο περιοδικό «Διάπλαση». Μικρές καθημερινές στιγμές τα πρώτα μου ερεθίσματα. Και η αγωνία να δω αν θα δημοσιευθούν ή όχι. Μα πάντα είχα δίπλα μου τους δικούς μου να με ενθαρρύνουν. Τους γονείς μου πρώτα, μετά τη σύντροφό μου, τα παιδιά μου αργότερα.

3.     Ποια ήταν η πρώτη σας πράξη αντίστασης-αντίδρασης;

Λοιπόν, τώρα που με ρωτάτε συνειδητοποιώ πως ποτέ μου δεν αντιστάθηκα, ποτέ μου δεν αντέδρασα σε κάτι. Αλλά επίσης συνειδητοποιώ πως όσο γράφω αντιστέκομαι και αντιδρώ. Όσο γράφω και όσο διαβάζω.

4.     Μου πήρε πολλά χρόνια ώστε να καταφέρω να τελειώσω το πρώτο μου βιβλίο, το May Day από τις Εκδόσεις Libro. Τώρα, αγκομαχώ στο δεύτερο που όπως και στο πρώτο, προσπαθώ να εξελίξω σε μυθοπλασία, πραγματικά γεγονότα: ένας συνδυασμός δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας ίσως (βαρύς μου πέφτει ο όρος καθώς δεν είμαι συγγραφέας μα δημοσιογραφίας). Το μόνο που ουδέποτε θα αποτολμούσα; Να γράψω για παιδιά. Πως μπορεί ένας συγγραφέας να μιλά για απόλυτες αλήθειες σε ένα παιδί; Μπορεί; Αν ναι, πώς το κάνει με δεδομένο ότι τα παιδιά είναι ίσως το πιο δύσκολο αναγνωστικό κοινό από την άποψη ότι έχουν την πιο αγνή σκληράδα στην κριτική τους;

Τίποτε δεν είναι εύκολο, μήτε και τίποτε είναι ακατόρθωτο. «Γράφω για παιδιά» σημαίνει «γράφω ΚΑΙ για παιδιά». Ως ενήλικος γράφω και ποτέ δεν αποποιούμαι την ηλικία μου και τη γνώση μου. Μα και όταν θέλω να συνομιλήσω  μέσα από ένα κείμενο ΚΑΙ με ένα παιδί, ψάχνω να βρω τον τρόπο εκείνο που θα είναι μεν ενιαίος, αλλά που διαφορετικό τρόπο θα στέλνει το μήνυμα του στον μικρό και με διαφορετικό στον μεγάλο αναγνώστη του. Με άλλα λόγια ο συγγραφέας είναι ένας. Το κείμενο επίσης ένα. Ο αναγνώστης είναι που διαφοροποιείται.

5.     Η επικοινωνία με τα παιδιά είναι εύκολη ή δύσκολη;

Μα όλοι μας κάποτε υπήρξαμε παιδιά. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τον τρόπο που επικοινωνούσαμε με τους άλλους και επίσης και κυρίως τον τρόπο που θέλαμε οι άλλοι να επικοινωνούν μαζί μας. Η επικοινωνία έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολη υπόθεση. Αλλά όχι για ηλικιακούς λόγους, μα για λόγους διάθεσης.

6.     Πόσο «κοστίζει» η δημιουργία ενός
 συγγραφέα, πόσο η αποτύπωσή της στο χαρτί και πόσο η ανάγνωση της; Ένα βιβλίο δικό σας που έχω στη βιβλιοθήκη μου μήπως το αγόρασα πολύ φθηνότερα απ’ ότι πραγματικά «κόστισε» σε εσάς;

Δεν κοστολογούνται οι ώρες που αφιερώνεις στο γράψιμο. Θέλω –και πιστεύω πως είναι σωστό και δίκαιο- ένας συγγραφέας να κερδίζει χρήματα από τα βιβλία του. Αλλά αυτό το άλλο, το πλέον εσωτερικό που ο ίδιος κερδίζει όταν γράφει, μήτε μπορεί να πουληθεί, μήτε και έχει νόημα κανείς να το αγοράσει.

7.     Η συγγραφή ενός παιδικού-εφηβικού βιβλίου συνιστά θέμα πολιτικής πράξης;

Η όποια συγγραφή συνιστά πολιτική πράξη.

8.     Πως μπορούν να υπάρχουν οι… «ελάχιστοι» σε μία κοινωνία-πολιτεία που επιβραβεύει ως «φυσιολογικό» το «Υπέρ» το κάθε «Υπέρ» στις διάφορες εκφάνσεις του, και ασχέτως αν αυτό το «Υπέρ» ενδεχομένως να παραπέμπει σε μία κατάσταση που καμία ουσία δεν έχει ως υπόβαθρο ή σε έναν άνθρωπο που το «Υπέρ Εγώ»  του καταφέρνει να επιβάλλεται κοινωνικά ή ηθικά;

Κοινωνία – πολιτεία λέτε. Αλλά τέτοια κοινωνία έχουμε; Σε μια κοινωνία καταναλωτών δεν διαφημίζεται το υπόβαθρο, αλλά η επιφάνεια.

9.     9. Εμείς οι της δεκαετίας του ’70 μεγαλώσαμε ακούγοντας συχνά πως «τα σκατά επιπλέουν». Η φράση αυτή λες και πέρασε στο υποσυνείδητο μιας γενιάς και κατόπιν μεταμορφώθηκε σε μία κοινωνία αν όχι «καμπινέ», ή στο άλλο άκρο, του απόλυτου υποχονδρισμού, σε μια κοινωνία που μία φράση συνήθειας τη μετέτρεψε σε συνθήκη ζωής. Εκτιμάτε πως στην Ελλάδα της κρίσης, τελειώσαμε μ’ αυτήν την κακιά συνήθεια του παρελθόντος ή ότι επιμένει να διαφεντεύει τις ζωές μας;

Μα και ασφαλώς τη διαφεντεύει. Δεν έχω καμιά ελπίδα πως αυτή η κρίση θα μας κάνει καλύτερους. Μάλλον πιο άγριους, πιο άπληστους, πλέον εγωπαθείς.

110. Ποιο θεωρείτε  το μεγαλύτερο σας ελάττωμα;

Νομίζω πως οι δικοί μου με κατηγορούν για τάσεις επέμβασης στη ζωή τους. Εγώ αναγνωρίζω πως έχω την τάση να προστατεύω αυτούς που αγαπώ.

111.  Πόσες ώρες δουλεύετε;

Η συγγραφή δεν έχει ωράριο. Ζεις παράλληλες ζωές και έχεις παράλληλους ύπνους. Η καθημερινότητα σου και η καθημερινότητα των ηρώων σου.

112.  Έχετε χωρίσει  τις μέρες σε καλές και κακές;  Για παράδειγμα, η Δευτέρα είναι  για εσάς μια καλή μέρα;

Όχι. Όλες οι μέρες είναι ίδιες. Συχνά μπερδεύω ποια μέρα έχουμε. Το καλό να μην έχεις μα εξαρτημένη εργασία. Για χρόνια εργαζόμουνα ως υπάλληλος. Και τώρα χαίρομαι ακριβώς αυτό –πως δε με ενδιαφέρει ποια μέρα είναι.

113.  Πως πενθείτε  τις απώλειες σας;

Θρηνώ πρώτα και για καιρό πολύ. Μετά συνηθίζω να μετατρέπω την απώλεια σε ιστορία. Και να πως την αναιρώ.

114.  Πότε παύει ο  άνθρωπος να ερωτεύεται;

Ο έρωτας είναι μια στάση ζωής. Στάση δημιουργικής ζωής. Ρωτάτε ένας συγγραφέα πότε ο άνθρωπος παύει να ερωτεύεται; Μα είναι σα να με ρωτάτε πότε θα σταματήσω να γράφω. Και δεν θέλω ούτε να τη φανταστώ εκείνη τη μέρα.

115.  Αν σας σταματούσε  ένας άγνωστος στο δρόμο και  σας ρωτούσε ποιος είστε, τι  θα   του απαντούσατε;

Πως με λένε Μάνο Κοντολέων. Κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα. Και του κάθε ανθρώπου το όνομα, εγώ τουλάχιστον, το σέβομαι. Λογικό να σέβομαι και το δικό μου.

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 3/3/2013

Γεωργία Λινάρδου

Συνέντευξη από μαθήτριες του Ράλλειου Γυμνασίου

Σε συνέχεια της συνάντησής μας με το συγγραφέα Μ. Κοντολέων στο           Ίδρυμα Αικ. Λασκαρίδη             στις  18-2-2013, του ζητήσαμε να μας δώσει μια μικρή συνέντευξη για να την αναρτήσουμε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας (www.gym-ralleion.att.sch.gr) & στο λογοτεχνικό blog της τάξης μας, (logotexnika ralleiotaxidia.blogspot.com).

Ομάδα μαθητριών, αντιπροσωπευτική και των 4 τμημάτων της Β΄τάξης, συνέθεσε το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί, με σκοπό να γνωρίσουμε καλύτερα το συγγραφέα:

1.      Τι σημαίνει για εσάς το γράψιμο & από πού αντλείτε έμπνευση;

-Ένας τρόπος ζωής είναι για μένα πια το γράψιμο. Μέσα από αυτά που γράφω προσπαθώ να κατανοήσω όσα ζω και μέσα από αυτά που ζω αντλώ το υλικό, την πρώτη ύλη των γραπτών μου.

2.      Σας έχει συμβεί να γράφετε έχοντας εμπνευστεί από μια ζωή που θα θέλατε να έχετε ζήσει ή που δημιούργησε η φαντασία σας; 

-Όχι. Δεν ξεκινώ να γράφω βασισμένος πάνω σε κάτι που θα ήθελα να ζήσω και δεν έζησα. Γράφω επιστρατεύοντας από τη μια τη φαντασία και από την άλλη την παρατηρητικότητά μου. Αλλά από ένα σημείο και μετά, όταν πια έχω μπει για τα καλά στην υπόθεση του έργου, τότε είναι σα να γίνομαι εγώ ο ίδιος τα διάφορα πρόσωπα του μυθιστορήματος.

3.      Πώς καταφέρνετε να γράφετε βιβλία για όλες τις ηλικίες;

-Μα φαντάζομαι πως επειδή έχω ζήσει όλες τις ηλικίες και όχι μόνο τις έζησα μα πάντα τις ζω. Μπορεί ηλικιακά να μην είμαι πια παιδί ή έφηβος, αλλά μπορώ να σκέφτομαι και να αντιδρώ όποτε το θέλω ως παιδί ή έφηβος, ακριβώς όπως αντιδρώ και ως ενήλικος.

4.      Ταυτίζεστε ιδιαίτερα με κάποιον από τους ήρωες των έργων σας; Υπάρχει κάποιος που είναι «το αγαπημένο σας παιδί»;

-Αυτός του κάθε φορά τελευταίου μου βιβλίου.

5.      Υπήρξε κάποια φάση στη ζωή σας που σκεφτήκατε για οποιοδήποτε λόγο να εγκαταλείψετε το γράψιμο;

-          Όχι, ποτέ. Αλλά πολλές φορές έχω τον φόβο μήπως θα είναι το γράψιμο που θα με εγκαταλείψει.

6.      Ποια συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που επιθυμεί να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων; Υπάρχει «κατάλληλη ηλικία» για να αρχίσει να το κάνει;

-Ο Καθένας έχει το δικό του τρόπο να εκφράζεται. Τον δικό του τρόπο και τον δικό του χρόνο. Τη μόνη συμβουλή που εγώ θα έδινα (κι αυτή απλώς εγώ κάτι τέτοιο έκανα) είναι το να διαβάζει πολλά και να γράφει πολύ.

7.      Τι κρατήσατε από την πρόσφατη συνάντησή μας; 

-          Πέρσα όμορφα μαζί σας. Ώριμα κορίτσια με πολλά ενδιαφέρονται και καλούς τρόπους… Α, μη γελάτε με αυτό το τελευταίο! Πιστεύω πολύ στην ευγένεια. Στο ήθος

                                                                            Ευχαριστούμε εκ των προτέρων

                                                                        Η δημοσιογραφική ομάδα της Β΄τάξης

                                                                        του Ραλλείου Γυμνασίου Θηλέων Πειραιά 

City & 10/3: ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

Written by  City Vibes

• font size   
• Print 
• E-mail

Rate this item

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

(0 votes)

City & 10/3 συν μία για καλή αρχή

Τρεις πένες φλογερές. Γιατί η χρονιά έτσι πρέπει ν’αρχινίσει, με φλόγα και με πένα. Με γραφή, ως το δώρο του Ανθρώπου στοΧρόνο. Τρεις βραβευμένοι συγγραφείς που ανήκουν σε μια άλλη γενιά, αλλά που, με τους πνευματικούς τους γόνους, διατελούνρόλο και στη σύγχρονη εποχή. Τρεις άντρες εκ των οποίων ουδείς δεν είναι συγγραφέας αποκλειστικά. Το σενάριο, η επιμέλειαβιβλίων, η μετάφραση, η κριτική, το ραδιόφωνο, η σκηνοθεσία τούς απασχολούν κατά καιρούς, αλλά εμείς, στη δράση τους,διαπιστώνουμε να συμβαίνει μια δημιουργία σπάνια, με αύρα βαθιά ποιητική. Τους ρωτήσαμε για θέματα που έχουν στα έργατους διερωτηθεί και για άλλα που τα είχαμε εμείς απορία. Απάντησαν γραπτά και φλογερά-πώς αλλιώς;

Εσμεράλδα Γκέκα / Γεωργία Δρακάκη.

1) Θα μπορούσε η Ποίηση να διατελέσει κάποιον κοινωνικό ρόλο, εν γένει; Και ποιά η θέση της στη σύγχρονη εποχή, εν είδει;

2) Ποιό βιβλίο θα διάλεγες να πάρεις μαζί σου, αν έμπαινες στην κιβωτό του Νώε;

3) Αλκοόλ και έμπνευση. Ποιά η σχέση τους;

4) Θα έγραφες έργο συνεργατικά με κάποιον συγγραφέα, και αν ναι, με ποιόν;

5) Ποιόν τρόπο θα επέλεγες να φύγεις από τη ζωή, αν υποθέσουμε ότι είχες την εν λόγω δυνατότητα επιλογής και ως τί θα ήθελες να επιστρέψεις στον κόσμο;

6) Τί ρόλο διαδραματίζει ο μύθος στη σύγχρονη εποχή, (ή αλλιώς) χωράει η σύγχρονη πραγματικότητα μύθους; Ποιος ο αγαπημένος σου ήρωας παραμυθιού;

7) Ποιά η γνώμη σου για την αναρχία;

8) Χωράει η Τέχνη στο καλούπι κομματικών σχηματισμών;

9) Ποιός μπορεί να είναι ο Θεός ενός συγγραφέα;

10) Σε τί βαθμό μπορεί να συμμετέχει το σώμα σε έναν ιδεατό έρωτα;

11) Αν δεν ήσουν συγγραφέας, τί;

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

1946. Γνωστός από πολλούς ως συγγραφέας νεανικών βιβλίων. (Μα είναι «το 33» και ο «αδελφός της Ασπασίας» παιδικά-εφηβικά, άραγε;). Με μια ιδιαίτερη έφεση, πάντως, στην παραμυθία δια μέσου του λόγου. Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας και το 1997 και το 2009.

1. Δεν μπορώ να φανταστώ την ποίηση να παίζει κάποιο κοινωνικό ρόλο. Η ποίηση αφορά το άτομο. Και ποτέ δεν υπήρξαν –ούτε και θα υπάρξουν- τόσα πολλά άτομα που τα επηρέασε η ποίηση ώστε να αποτελέσουν ομάδα κοινωνική.

2. Τόσα πολλά τα βιβλία που έχω διαβάσει, τόσα πολλά κι αυτό που πολύ αγάπησα. Κανένα δε θα διάλεγα. Θα είχα μαζί μου, μέσα στο νου μου, όλα τους.

3. Δεν ξέρω για άλλους, αλλά εγώ αλλού ανακαλύπτω την έμπνευση.

4. Το έχω κάνει δυο φορές στο παρελθόν. Τρίτη δε θα υπάρξει.

5. Πάντα ονειρευόμουνανα «πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι» όπως έχει γράψει ο Ουράνης. Το πώς , δεν το έχω σκεφτεί. Και ασφαλώς μου είναι αδιάφορο αν θα επιστρέψω ξανά και με ποια μορφή.

6. Μια εποχή δίχως μύθους και θρύλους είναι η δική μας. Μα με ψευδαισθήσεις. Από τους ήρωες των παραμυθιών π΄ αγάπησα, πιο κοντινά μου αισθάνομαι  το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα.

7. Των δρόμων ή του νου; Την πρώτη την απεχθάνομαι. Τη δεύτερη τη ζηλεύω.

8. Όσο χωρούσαν τα πόδια των αδελφών της Σταχτοπούτας στο γυάλινο γοβάκι.

9. Μα ο συγγραφέας αισθάνεται πως ο ίδιος είναι θεός.

10. Πιστεύω μόνο στον έρωτα των σωμάτων.

11. Ζωγράφος, ίσως…

 http://www.city-vibes.gr/index.php/interviews/item/342-city-10/3-μανοσ-κοντολεων.html

elniplex

http://elniplex.com/2013/02/17/κυριακές-στο-elniplex-2/

Αυτήν την Κυριακή την αφιερώνουμε σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς. Τον κύριο Μάνο Κοντολέων.

Η Κυριακή του Μάνου Κοντολέων περιλαμβάνει:

συνέντευξη του στο elniplex.com

παρουσίαση επιλεγμένων βιβλίων του

δραστηριότητες και ιδέες που μας δημιούργησαν τα βιβλία του συγγραφέα

κατασκευές και δημιουργίες (έκπληξη) για την τάξη

το διαδικτυακό του σπίτι

Φεβρουαρίου 17, 2013

Συνέντευξη του συγγραφέα Μάνου Κοντολέων στο elniplex

4 Votes

Ο Μάνος Κοντολέων δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Το έργο του στην παιδική, εφηβική και ενηλίκων λογοτεχνία είναι σε θέση να τον συστήσει από μόνο του δίχως κάποιον μαγικό τρόπο. Με 60 περίπου βιβλία στο ενεργητικό του, 35 εκ των οποίων απευθύνονται σε παιδιά, με κρατικά βραβεία και κυκλοφορίες βιβλίων του σε διάφορες χώρες του κόσμου και σε διάφορες υπεύθυνες θέσεις για το βιβλίο και τον άνθρωπο, ο Μάνος Κοντολέων κατατάσσεται από την Αόρατη Επιτροπή των Παιδικών Ψυχών στους κορυφαίους λογοτέχνες για παιδιά και νέους. Ο συγγραφέας δέχθηκε με ευγένεια να απαντήσει στις ερωτήσεις της Μαίρης Μπιρμπίλη για λογαριασμό του elniplex.com. Απλά διαβάστε…

Σπουδάσατε Φυσικός παρόλο που ξέρατε ήδη από τα παιδικά σας χρόνια ότι θέλατε να γίνετε συγγραφέας και το γεγονός το έχετε αποδώσει σε στρεβλώσεις του συστήματος. Αναρωτιέμαι, δεν υπήρξε κανένας δάσκαλος στην εκπαιδευτική σας πορεία που να αντιλήφθηκε την κλίση σας και να σας υποστήριξε να ασχοληθείτε με αυτήν;  

-Όχι, κανείς. Αν από κάποιους είχα μια ενθάρρυνση για το συγγραφικό μου ταλέντο, αυτοί ήταν η μητέρα μου και ο πατέρας μου. Αλλά κι εκείνοι δεν μπορούσαν να με φανταστούν επαγγελματία συγγραφέα.

Το elniplex φτιάχνεται κατά κύριο λόγο από νηπιαγωγούς (δίχως να απευθύνεται μόνο σε αυτούς). Θυμάστε αλήθεια τη νηπιαγωγό σας, η τον πρώτο σας δάσκαλο/δασκάλα; Πως είναι αυτή η ανάμνηση;

-Θυμάμαι τη δασκάλα που είχα στη Β και Γ Δημοτικού. Δέσποινα Στασού, λεγότανε. Και υπήρξε ένας καθοριστικός (για άλλους μη ανακοινώσιμους λόγους) στη ζωή μου. Ακόμα έχω τα βιβλία που μου χάριζε με τις αφιερώσεις της και ήταν από τις πρώτες καλεσμένες στους αρραβώνες μου.

Ας υποθέσουμε ότι σας εξουσιοδοτώ να μου εξοπλίσετε τη σχολική βιβλιοθήκη (νηπιαγωγείου – δημοτικού), μπορείτε να μου αναφέρετε μερικούς τίτλους βιβλίων που οπωσδήποτε θα συμπεριλαμβάνατε;

-Ελάτε τώρα! Τι με ρωτάτε! Εδώ έκανα μια επιλογή 500 βιβλίων από 30.000 και θεωρήθηκα διαπλεκόμενος και υπήρξα η αφορμή να   κλείσει το ΕΚΕΒΙ.

Λοιπόν, σοβαρά απαντώντας σας λέω πως θα είχα βιβλία των Ζέη, Σουρέλη, Σαρή, Πέτροβις, Λοϊζου, Ιωαννίδη, Βαρελά, Μάρα, Ηλιόπουλου, Ψαραύτη, Ψαράκη, Μάστορη, Δικαίου, Μπουλώτη και μερικών ακόμα της… παλιοπαρέας. Α, βέβαια και κάποια δικά μου!

Έχετε γράψει περίπου 60 βιβλία, 35 εκ των οποίων απευθύνονται στο παιδικό κοινό. Υπάρχει κάποιο που να έχετε αγαπήσει περισσότερο από τα άλλα; (αν ναι, ποιος είναι ο λόγος;)

-Το πιο αγαπημένο;… Δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα από τα παιδιά σου. Όχι, δεν θα το κάνω ούτε τώρα!

Το ΕΚΕΒΙ με υπουργική απόφαση, η οποία ευχόμαστε να ανακληθεί, κλείνει. Έχετε να προτείνετε άλλες υποστηρικτικές δομές σχετικά με το βιβλίο σε εμάς τους εκπαιδευτικούς;

-Ναι. Άμεση επαφή των εκπαιδευτικών με εκδότες και συγγραφείς. Και όλοι μαζί κάτι θα βρούμε να κάνουμε.

Ο Χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει αναγκάστηκε να βοηθηθεί και να τραβήξει για άλλες πολιτείες για να μη χαθεί. Η Ελλάδα -και ακόμα πιο σημαντικό- οι πολίτες της τι πρέπει να κάνουν κύριε Κοντολέων για να σωθούν όχι τόσο από τη φτώχεια αλλά από την εθνική κατήφεια που βιώνουν αυτή την περίοδο;

-Εθνική κατήφεια… Ανήκω στη μειοψηφία εκείνων που δεν εισπράττουν εθνική κατήφεια μιας και δεν είχαμε και ποτέ εθνική υπερηφάνεια. Εκτιμώ κάθε άτομο που σε καθημερινή βάση αξίζει να εκτιμάται. Και λυπάμαι τον καθένα που δεν κατάλαβε τον γκρεμό που ανοιγότανε στα πόδια του. Μα που έπεφτε «χωρίς περίσκεψη» και τώρα αναζητά  να του αναγνωρίσουν την «αιδώ». Τον λυπάμαι, αν και είμαι ένα από τα θύματά του. Με πήρε μαζί του στο γκρεμό.

Είστε αντιπρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Unicef, έχετε μάλιστα γράψει και το βιβλίο «Κόκκινο καραβάκι, κόκκινο ποδήλατο», το οποίο θα λέγαμε ότι «ακουμπά» τους στόχους της, θέλετε να μας μιλήσετε λίγο γι αυτή σας τη δραστηριότητα;

-Πιστεύω πως όλοι μας θα πρέπει να σκεφτόμαστε όχι μόνο τους πολύ δικούς μας, όχι μόνο τους φίλους και τους συμπατριώτες μας, αλλά τον κάθε άνθρωπο –και κυρίως το κάθε παιδί- όπου κι αν ζει αυτό. Κι όταν μάλιστα υποφέρει από ένα σύστημα που –μέχρι τώρα, τουλάχιστον- εμάς μας βόλευε και μας τροφοδοτούσε με τα καταναλωτικά αγαθά μας. Με το ελάχιστο που προσφέρω στη Unicef κάπως ημερεύω τις ενοχές μου.

Δύο νέα βιβλία σας θα βρεθούν στα χέρια των αναγνωστών τους επόμενους μήνες: Πρόκειται για ένα βιβλίο για ενήλικες με τίτλο «Μέλι κόλλησε στα χείλη» και ένα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Μανόλο και Μανολίτο» το οποίο έχετε χαρακτηρίσει συμβολικό και ποιητικό. Θέλετε να μας αποκαλύψετε το θέμα που πραγματεύεται;

-Έχει να κάνει με τη σχέση ενός ηλικιωμένου και ενός παιδιού. Μαζί καθώς περνάνε τις μέρες τους, ο πρώτος επανακαλύπτει τη μαγεία του παιδικού ξαφνιάσματος, ενώ στον δεύτερο αποκαλύπτονται τα πάθη του κόσμου των μεγάλων.

Θα δανειστώ τον τίτλο από το εξαιρετικό και βραβευμένο βιβλίο σας, «Πολύτιμα Δώρα» και θα σας καλέσω να μου αναφέρετε μερικά πολύτιμα δώρα που δεχθήκατε στη ζωή σας.

-Μα νομίζω αυτά που πάνω τους στηρίζονται οι τρεις ιστορίες του βιβλίου μου αυτού. Τα διαμάντια της οικογενειακής αγάπης, τα μαργαριτάρια της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τα σμαράγδια του έρωτα.

Κύριε Κοντολέων ήταν μεγάλη η χαρά να “συνομιλήσουμε” με έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε μέσα από τα βιβλία του.

Σας ευχαριστούμε θερμά.

-Κι εγώ το ίδιο θερμά σας ευχαριστώ.

http://elniplex.com/