Ισίδωρος και Ματίας

Ισίδωρος και Ματίας

– μια ‘ συνομιλία’  με τον συγγραφέα και τον ήρωά του

  

Ισίδωρος Ζουργός

«Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο»

Μυθιστόρημα  

Πατάκης, 2014

Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στις δυο οντότητες που συνυπάρχουν κάτω από το όνομα του ‘συγγραφέα’; Ο συγκεκριμένος συγγραφέας. Με το δύο , εννοώ αφ΄ ενός το πρόσωπο που υπάρχει πέρα από τη διαδικασία της συγγραφής –αυτόν που βγάζει βόλτα τον σκύλο του, τρώει δημητριακά ολικής άλεσης για να έχει τακτικές αφοδεύσεις, πηγαίνει το αυτοκίνητό του για πλύσιμο και ούτω καθεξής -  και αφ΄ ετέρου τον άλλο, τον μυστηριώδη, τον διφορούμενο που μοιράζεται το ίδιο σώμα, και ο οποίος, απαρατήρητος, το καταλαμβάνει και το χρησιμοποιεί για να γράφει. (Μάργκαρετ Άτγουντ , «Συνομιλώντας με τους νεκρούς», μετάφρ. Δημήτρης Στεφανάκης, Ωκεανίδα 2005)

Αυτά έχει σημειώσει η γνωστή συγγραφέας σε ένα ενδιαφέρον δοκίμιό της με τον τίτλο Η απατηλή αμφισημία. Είναι ένα ενδιαφέρον κείμενο που έχει να κάνει με το  διπλό πρόσωπο του κάθε συγγραφέα.

Και στο ίδιο αυτό κείμενο, κάπου λίγο πιο κάτω, σημειώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Οποία αποκάλυψη για μένα όταν διαπίστωσα πως δεν ήμουν αυτή που ήμουν! Ότι διέθετα μια άλλη ταυτότητα που παραμόνευε απαρατήρητη, σαν άδεια βαλίτσα ξεχασμένη σε μια ντουλάπα, περιμένοντας κάποιον να τη γεμίσει.

Και συνεχίζει αποδεικνύοντας τον ισχυρισμό της για μια διπλή ταυτότητα του συγγραφέα, χρησιμοποιώντας απόψεις και κείμενα γνωστών λογοτεχνών, όπως για παράδειγμα το διήγημα του Μπόρχες «Ο Μπόρχες κι εγώ», όπου η καταληκτική φράση είναι: Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας έχει γράψει αυτό το διήγημα.

Έτυχε να διατρέχω το συγκεκριμένο βιβλίο της Άτγουντ, τις ίδιες μέρες που διάβαζα τις φωτοτυπημένες σελίδες του νέου μυθιστορήματος του Ισίδωρου Ζουργού.

Αρχές Μαρτίου του 2014 ήταν και το «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» επρόκειτο να κυκλοφορήσει μετά από ένα μήνα περίπου.

Είχα ζητήσει από την εκδότρια κα Άννα Πατάκη να μου στείλει το συντομότερο δυνατό όλο το σώμα του μυθιστορήματος (780 σελίδες) γιατί ήθελα να προλάβω να γράψω τις απόψεις μου γι αυτό εγκαίρως ώστε το σημείωμά μου να δημοσιευθεί στο τελευταίο τεύχος της Κλεψύδρας .

Κάποιες σελίδες της αρχής του, ο Ζουργός μου είχε, πριν από ένα περίπου χρόνο, δώσει να διαβάσω και το όλο εγχείρημα το είχα δει ως  μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα σύνθεση. Ανυπομονούσα να βυθιστώ στην πλήρη του ανάπτυξη.

Ο Ισίδωρος Ζουργός –για να επιστρέψω στην Άτγουντ- μου είναι πολύ γνωστός και πολύ αγαπητός και με τα δύο του πρόσωπα. Και αυτό το καθημερινό και με το άλλο, το συγγραφικό.

Τον είχα γνωρίσει το 2000, όταν μόλις είχε τελειώσει το δεύτερο (μέχρι τότε) μυθιστόρημά του και από τότε συνδέθηκα μαζί του με μια ουσιαστική φιλική σχέση από τη μια, ενώ από την άλλη ιδιαίτερα εκτίμησα το συγγραφικό του όραμα.  

Ως άνθρωπος ο Ισίδωρος κυκλοφορεί στους δρόμους της Θεσσαλονίκης με τις απλές, μα τόσο καθοριστικές ιδιότητες του δάσκαλου και του οικογενειάρχη.

Αλλά δεν έχει κανείς παρά να μιλήσει έστω και για λίγο μαζί του, δεν έχει παρά  να περάσει για λίγο από το σπίτι του για να καταλάβει πως αυτό που καθορίζει το άλλο του πρόσωπο, το συγγραφικό, είναι η στενή σχέση με τα μεγάλα πνεύματος της Δύσης. Προπάτορες του και συνοδοιπόροι του οι συγγραφείς που θεμελίωσαν το μυθιστόρημα.

Κι έτσι –μα το έβλεπα καθαρά πως ο Ζουργός από βιβλίο σε βιβλίο, ολοένα και περισσότερο πλησίαζε τους μέγιστους Διδασκάλους του.

Γεννώντας τον Ματία Αλμοσίνο, πήρε πλέον να βηματίζει δίπλα τους. Πιο σωστά συνεχίζει στις μέρες μας τους δρόμους που από εκείνους έχουν χαραχτεί.

Ας δηλώσω, λοιπόν, από την αρχή την άποψή μου– το μυθιστόρημα «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» δεν έχει προηγούμενο στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.

Κι όμως πατά γερά πάνω στους μεγάλους μυθιστοριογράφους μας (μέσα στο πολυσέλιδο αυτό έργο, υπάρχουν στιγμές που οι ήρωες του Ζουργού συνδιαλέγονται με πρόσωπα φερμένα από το έργο του Διονυσίου Ρώμα)

Πολλές από τις περιγραφές του φανερώνουν τη σχέση του πενηντάχρονου συγγραφέα με τη ματιά ενός Παπαδιαμάντη, με το ύφος του Βιζυηνού. Τα πάθη των ηρώων του είναι στιγμές που σε κάνουν να θυμηθείς τον αρσενικό Καζαντζάκη, μα υπάρχουν και σπασίματα της ψυχής που έχουν τη γλύκα της Αιολικής Γης του Βενέζη.

Μα επίσης υπάρχει καταγωγή και από τη στιβαρή ματιά του Τόμας Μαν, τον ουμανισμό του Τσβάιχ, τη νωχέλεια του Προυστ, τις αστικές περιπλανήσεις του Ντίκενς.

Ναι, το μυθιστόρημα αυτό δεν μπορεί τόσο εύκολα να περιοριστεί σε μια εθνική και μόνο ταυτότητα. Είναι μυθιστόρημα για την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Μαζί με τον ήρωά του κι ο αναγνώστης του ταξιδεύει στην Ευρώπη στα χρόνια του 17^ου αιώνα. Τότε που η επιστήμη θεμελιωνότανε και ο θρησκευτικός φανατισμός σπαρταρούσε.

Ένα τέτοιο πρόσωπο και ο Ματίας Αλμοσίνο.   Αναζητά να διαβάζει με ορθολογισμό τον κόσμο του, αλλά παράλληλα στρέφει και τη ματιά του προς την έννοια της μεταφυσικής του υπόστασης. Όλη του η ζωή –πολυτάραχη και πολυταξιδεμένη- κυλά δίχως επαναστατικές, ακραίες εξάρσεις. Προτιμά τις σπουδές και αυτό που θα προσφέρει στους συγχρόνους του θα είναι οι ιατρικές γνώσεις του. Στον ίδιο του τον εαυτό θα δίνει το δικαίωμα και τον χρόνο να στοχάζεται.

Μυθιστόρημα, λοιπόν, ιδεών και στοχασμών το «Σκηνές από τον βίο του  Ματίας Αλμοσίνο».  Οι ιδέες και οι στοχασμοί κινούν τα νήματα της πλοκής και διαμορφώνουν τους χαρακτήρες (οι οποίοι δεν είναι και λίγοι) που κυκλοφορούνε στις σελίδες του. Και βέβαια όλα αυτά υλοποιημένα με μια γλώσσα πλούσια, εύπλαστη, με δάνεια από το παρελθόν, με συνετή απόσταση από το γλωσσικό τώρα.

Το πάθος του λογοτέχνη, η έρευνα του στοχαστή –να οι κινητήριες δυνάμεις συγγραφής του έργου τούτου.

Με κάποιο τρόπο –υπόγειο όσο και δυναμικό – ο συγγραφέας των δυο προσώπων (κατά Άτγουντ), βρίσκει το προσωπείο που θα χαρακτηρίζει τις δίδυμες μορφές του.

Ισίδωρος και Ματίας.

Έτσι διάβασα εγώ αυτό το μυθιστόρημα.

Ο Ματίας Αλμοσίνο, γεννημένος κρυπτοεβραίος στη Βασιλεία,  τριγυρνά την Ευρώπη. Ελβετία, Άλπεις, Βενετία, Κέρκυρα,Τζάντε και Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο, Άμστερνταμ, γερμανικά πριγκιπάτα, Τρανσυλβανία, Μολδαβία, Κίεβο, Μόσχα, Μαύρη Θάλασσα, Μπουργκάς.  Άγιο Όρος –εκεί καταλήγει. Μια ζωή σχεδόν συνώνυμη της περιπλάνησης, του φιλοσοφικού στοχασμού, της αναζήτησης του Θεού και των συστατικών μορίων της ανθρώπινης ψυχής – μου εξομολογήθηκε μια μέρα ο ίδιος ο Ισίδωρος.

Την ίδια περίοδο, την περίοδο της συγγραφής του έργου, ο  Ζουργός ξεκινούσε κάθε πρωί για να πάει στους μαθητές του –είναι ένα υπέροχος δάσκαλος. Και τα βράδια συντρόφευε τα όνειρα των προσώπων της οικογένειάς του, μα παράλληλα και βυθιζότανε σε παλιά συγγράμματα και ιστορικές μελέτες, ταξίδευε πάνω σε χάρτες και μύριζε λουλούδια εποχών που έχουν καλυφθεί από τη σκόνη αιώνων.

Και κατάφερε να βρει το νήμα που συνδέει εποχές, πολιτισμούς, ιδέες και ανθρώπους.

Δίχως εντυπωσιακές κραυγές. Μοναχά με την αγάπη και το σεβασμό σε αυτό που είναι έργο των ανθρώπων. Τότε και τώρα… Για τον Ισίδωρο Ζουργό και για πάντα.

Δυο ζωές, λοιπόν. Οι περισσότεροι συγγραφείς δυο ζωές ζούμε, ισχυρίζεται –σας θυμίζω- η Άτγουντ.

Αλλά πόσοι από εμάς καταφέρνουμε αυτές τις δυο ζωές μας με τόσο απόλυτα ουσιαστικό τρόπο να τις υλοποιούμε; Και εν τέλει να τις ταυτίζουμε;

Ο Ισίδωρος Ζουργός, πιστός στο δικό του όραμα, μέσα από μια πορεία είκοσι περίπου χρόνων και επτά μυθιστορημάτων, κατάφερε να ανατρέψει αυτό που ένας ήρωας του Όσκαρ Ουάιλντ ισχυριζότανε : Οι κατώτεροι ποιητές είναι απόλυτα γοητευτικοί… Το γεγονός και μόνο ότι έχουν εκδώσει μια δευτεροκλασάτη συλλογή από σονέτα κάνει ένα άνθρωπο αληθινά ακαταμάχητο. Ζει την ποίηση που δεν μπορεί να γράψει. Οι άλλοι γράφουν την ποίηση που δεν τολμούν να πραγματοποιήσουν.

Ο ίδιος έχει πλέον εγγραφεί ως μια από τις σημαντικότερες συγγραφικές παρουσίες της σύγχρονης λογοτεχνίας μας. Μαζί με τους προηγούμενους ήρωές του, αλλά κυρίως με αυτόν τον τελευταίο –τον  Ματίας  Αλμοσίνο-  εγκαταστάθηκαν  σε εξέχον διαμέρισμα του οικοδομήματος των ευρωπαϊκών γραμμάτων.

 (Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό 'Κλεψύδρα', τεύχος 6, Άνοιξη 2014)

Δυο φορές Άνοιξη

                                                   Μια γυναίκα, ένας άντρας… 

                                                  Και δάκτυλά που αναζητούνε 

                                        τις εμπειρίες που προσφέρουν οι επιδερμίδες

                                                        Μια αγάπη, έπειτα… 

                                                               Ένα παιδί

                                                          Μια φορά Άνοιξη 

                                                 Η γυναίκα, ο άντρας… Ο έρωτας…

                                        Επιθυμίες που γυμνώθηκαν ως το κόκκαλο… 

                                                           Ένα παιδί, πάλι…

                                                                     Όχι!

                                           Ποιο νόημα αύριο θα έχει πάρει αυτό το όχι;

                                                                   Ίσως, γιατί…

                                                       

                                              Δυο φορές  Άνοιξη

                                                              ***

                                     Ένα ερωτικό, κοινωνικό μυθιστόρημα

                                –μια ιστορία για παλιές και νέες επιθυμίες*  

                                         άλλες που αργοσβήνουν                                                                                               και άλλες που ζητάνε 

                                                   να ανθοφορήσουν 

"Στο νησί της Ροδιάς" - συνέντευξη στο www.mothersblog.gr

http://www.mothersblog.gr/synenteyxeis/item/16864-sto-nisi-tis-rodias-o-syggrafeas-manos-kontoleon-mila-sto-mothersblog-gia-to-neo-tou-paidiko-vivlio

Συνέντευξη στη Φοίβη Λέκκα

Εχετε γράψει βιβλία τόσο για παιδιά όσο και για εφήβους, αλλά και για ενήλικες. Αγαπάτε εξίσου και τα τρία είδη; Σας δυσκολεύει κάποιο περισσότερο;
Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συχνά και ομολογώ πως κάθε φορά με ξαφνιάζει. Γιατί ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω που είναι το ασυνήθιστο. Όπως ως κοινωνικό άτομο έχω την διάθεση (και ελπίζω την ικανότητα) να επικοινωνώ με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, έτσι και ως συγγραφέας θέλω (και ελπίζω πως μπορώ) να γράφω άλλοτε για παιδιά, άλλοτε για εφήβους κι άλλοτε για ενήλικες. Τώρα ποιο από τα τρία αυτά είδη με δυσκολεύει περισσότερο, θα έλεγα πως το καθένα έχει τις δικές του ευκολίες και δυσκολίες. Πάντως και με τα τρία μου συγγραφικά προσωπεία στην ουσία παραμένω πάντα ο ίδιος.
Προσωπικά με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίο γράφετε για μια τόσο δύσκολη και μεταβατική περίοδο όπως είναι η εφηβεία. Τι είναι αυτό που σας προσελκύει στους εφήβους;
Οι έφηβοι με όλες εκείνες τις αντιθέσεις τους, με όλα εκείνα τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, με τα όνειρα και τους εφιάλτες τους, αποτελούν μια θαυμάσια πρώτη ύλη για ένα συγγραφέα. Θα έλεγα μάλιστα πως όταν γράφω ένα μυθιστόρημα με ήρωες εφήβους, βιώνω έντονα κι εγώ αυτές τις αντιθέσεις. Ίσως γι αυτό και τα έργα μου τα εφηβικά τόσο τα αγαπούν οι ίδιοι οι νέοι.
Στα βιβλία σας πραγματεύεστε δύσκολα θέματα. Είναι σημαντικό πιστεύετε τα παιδιά και οι έφηβοι να έρχονται σε επαφή με αυτά, όσο σκληρό και αν είναι;
Δύσκολα και σκληρά θέματα! Μα η ίδια η ζωή είναι δύσκολη και σκληρή, ακριβώς όπως είναι και γλυκιά και χαρούμενη. Η λογοτεχνία -παιδική, εφηβική ή ενήλικη- πρέπει να παρουσιάζει την αλήθεια. Όχι όμως με τρόπους τηλεοπτικούς, αλλά με εμβάθυνση και σεβασμό.
Όταν σέβεσαι τον αναγνώστη σου, αυτός το καταλαβαίνει, σε εμπιστεύεται και έτσι ακόμα κι όταν του αφηγείσαι μια σκληρή ιστορία, δεν τον πληγώνεις μα αντίθετα των ενδυναμώνεις. Θα έλεγα -κυρίως για τα κείμενα της παιδικής λογοτεχνίας- πως όσο πιο ζαχαρωμένα γράφει κανείς, τόσο πιο επικίνδυνος ως συγγραφέας είναι. Κι αυτό γιατί όπως η ζάχαρη κάνει κακό στο σώμα μας, έτσι και η ζαχαρωμένη ιστορία καταστρέφει την ψυχή μας.
Όλα τα βραβεία με τα οποία έχετε τιμηθεί, πέρα από προσωπική επιβράβευση, λειτούργησαν για σας και ως κίνητρο για να συνεχίσετε;
Θα είμαι ειλικρινής. Πάντα ένα βραβείο σου δίνει χαρά. Αλλά μεγαλύτερη είναι η χαρά όταν βλέπεις την αποδοχή από τους ίδιους τους αναγνώστες σου. Κι ακόμα πιο μεγάλο βραβείο είναι αυτό που σου προσφέρουν πρόσωπα που αγαπάς και που τους έχεις στερήσει την παρουσία σου για να γράψεις τις ιστορίες σου. Κάποτε η κόρη μου –μικρό κοριτσάκι τότε- μου έδωσε το δικό της βραβείο. Το είχε γράψει σε σελίδα του τετραδίου της. Λοιπόν, αυτό το βραβείο το έχω μαζί με όλα τα άλλα που κατά καιρούς έχω πάρει. Και ίσως να είναι και αυτό που πιο πολύ εκτιμώ.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε να γράφετε για παιδιά;
Νομίζω η ανάγκη μου να μπορώ να κάνω αυτό που από μικρός ονειρευόμουνα (να είμαι, δηλαδή, συγγραφέας) μαζί με την διάθεσή μου αυτά που γράφω να τα μοιράζομαι με όσους αγαπώ. Και επειδή ως γονιός αγαπώ πολύ τα παιδιά μου, ξεκίνησα να γράφω ιστορίες για παιδιά όταν η κόρη μου κι ο γιος μου ήταν μικροί, για εφήβους όταν μπήκανε στην εφηβεία... Και τώρα το ίδιο, ξαναρχίζω κοιτώντας τον εγγονό μου.
Στο τελευταίο σας βιβλίο «Στο Νησί της Ροδιάς» μιλάτε για την αξία της αγάπης και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Πιστεύετε ότι σε μια εποχή τόσο ωφελιμιστική όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, τέτοια μηνύματα έχουν απήχηση;
Αν δεν πίστευα στις δυνατότητες της καλής πλευράς των ανθρώπων δεν θα έγραφα βιβλία και κυρίως βιβλία για παιδιά. Έτσι κι αλλιώς η συγγραφή είναι μια πράξη αισιόδοξη καθώς αμφισβητεί τη λήθη. Και πόσο μάλλον όταν γράφεις για παιδιά. Γιατί το παιδί είναι το μέλλον.
Μιλήστε μου λίγο παραπάνω για το βιβλίο αυτό.
Είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Ιστορίες για τα παιδιά του κόσμου» που αποτελεί και τη συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Το πρώτο είχε κυκλοφορήσει πριν από ένα περίπου χρόνο. Και τα δυο είναι πανέμορφα εκδοτικά και τα κοσμούν οι μοναδικές εικόνες της Μυρτώς Δεληβοριά. Οι κεντρικοί ήρωες είναι ο μεγάλος Μάνος και ο μικρός Μάνος, ο παππούς και ο εγγονός. Μέσα από καθημερινές καταστάσεις και οι δυο αποφασίζουν να κάνουν πράξεις συμπαράστασης προς συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη από τη βοήθεια των άλλων. Και στα δύο βιβλία μέρος των κερδών δίδονται σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Του πρώτου στη Unicef, του δεύτερου στα Χωριά SOS.
Τι είναι αυτό που σας κάνει να συνεχίζετε να γράφετε μετά από τόσα χρόνια;
Μα για μένα γράφω σημαίνει αναπνέω. Κι άλλωστε δεν είμαι δα και τόσο μεγάλος! Κι ας σημειώσω πως ένας συγγραφέας δεν έχει σημασία πόσο νέος ή μεγάλος είναι. Θα έλεγα μάλιστα πως η ηλικία του προσφέρει πλούτο εμπνεύσεων. Και τον ίδιο-όταν μάλιστα γράφει και για παιδιά- τον διατηρεί νέο.
Ποιο είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχετε κερδίσει από την επαφή σας με τα παιδιά;
Τη διαρκή παιδικότητα

Δυο από τα βιβλία μου που πολύ αγαπήθηκαν... Και πάλι μαζί μου και μαζί σας

Ο Στέφανος, μαθητής του Λυκείου, ζει μαζί με τους γονείς του και τον μικρότερο αδελφό του. Σε ένα πάρτι, αυτός και ο πιο καλός του φίλος, ο Στάθης, θα γνωρίσουν τον Πέτρο και τη Νότα… και μαζί με αυτούς θα γνωρίσουν και άλλους τρόπους διασκέδασης. Έτσι η ζωή του Στέφανουθα αλλάξει, ενώ ο ίδιος όπως και ο φίλος του θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ένα ταξίδι που μπορεί να οδηγεί στον θάνατο.

Ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα για το μεγάλο πρόβλημα των ναρκωτικών. Για τους νεανικούς έρωτες, τις αστόχαστες αποφάσεις, αλλά και τα τραγικά αδιέξοδα. Από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα για νέους, που έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στη μικρή οθόνη.

Ένα βιβλίο που γράφτηκε από το συγγραφέα σε συνεργασία με τα παιδιά-αναγνώστες του περιοδικού Γεια χαρά, παιδιά.

Ο Εέ είναι ένας γοητευτικός εξωγήινος πιτσιρικάς, που βοηθάει τα παιδιά της γης να διορθώσουν όλα τα κακά που συσσώρευσαν στον κόσμο οι μεγάλοι. Κάνει τους στριμμένους καλούς, εξαναγκάζει τους ανήθικους εργοστασιάρχες να πάρουν μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, φυτεύει δέντρα, δείχνοντας το σωστό κι ανθρώπινο τρόπο ζωής, έναν αληθινά κοινωνικό κώδικα συμπεριφοράς, από την καθημερινή καλημέρα ως το κυκλοφοριακό...

Να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς .

Είναι ωραίο να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς .

Τα τελευταία επτά περίπου χρόνια, μαζί με την οικογένειά μου, ήρθα να μείνω σε μια περιοχή της Κηφισιάς –στις  Αδάμες.

Το σπίτι που φτιάξαμε μας χαρίστηκε από την αγάπη εκείνων που είχαν φροντίσει να γνωριστούμε,  κι εμείς με τη σειρά μας ονειρευτήκαμε και πάντα ελπίζουμε  να είναι για πολλά, πολλά χρόνια όχι μόνο η δική μας κατοικία, αλλά και ο χώρος που θα δούνε τα παιδιά και τα εγγόνια μας τα όνειρά τους να παίρνουν σάρκα και οστά.

Στη συγκεκριμένη, μάλιστα,  περιοχή είχα γνωρίσει πριν από χρόνια πολλά τη γυναίκα μου και στο σημείο του Κηφισού που τότε είχαμε ανταλλάξει τα πρώτα μας ερωτόλογα, σήμερα εκείνη κι εγώ κάνουμε τους απογευματινούς περιπάτους μας.

Την καθημερινότητά μου την φροντίζουν, ακόμα,  οι ίσκιοι των πλατανιών στους δρόμους γύρω από το Άλσος, οι μυρωδιές των cappuccino  από τα καφέ του κέντρου της πόλης και οι όμορφες συζητήσεις για βιβλία με φίλους παλιούς και νέους σε κηφισιώτικα σπιτικά ή σε αίθουσα της οικίας Δροσίνη.

Ζω, λοιπόν, σε ένα ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένο για μένα μέρος και είναι φυσικό να αισθάνομαι το πιο προσωπικό χώρο του σπιτιού μου –το γραφείο μου- πως είναι ο χώρος όπου δημιουργώ ενώνοντας το δικό μου χτες με το δικό μου αύριο.

Από το παράθυρο μου βλέπω την Πάρνηθα και ακούω τα πουλιά που έχουν φτιάξει τις φωλιές τους στις όχθες του ποταμού.

Μου αρέσει –πάντα μου άρεσε- μέσα στα βιβλία μου να τοποθετώ  πρόσωπα που αγαπώ και μνήμες δικές μου - όνειρα που θέλω να τα δω να γίνονται αλήθειες.  Έτσι ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή πως θα έγραφα ένα βιβλίο όπου σε αυτή τη γειτονιά θα έβαζα τον πιο πρόσφατο από τους ήρωές μου –τον ηλικιωμένο συγγραφέα Μανόλο- να συναντιέται με ένα μικρό, αξιολάτρευτο αγόρι, τον Μανολίτο.

«Μανόλο και Μανολίτο», λοιπόν…  Ο παππούς, που είμαι, κι ο εγγονός, που έχω, γίνανε  μέσα στις σελίδες  ενός μυθιστορήματος φιλαράκια  και σεργιανούνε στην ακροποταμιά που μου χάρισε  ένα έρωτα, τόσο  ζωντανό ώστε να υπάρχει –αυτός όπως η εφημερίδα Κηφισιά - κοντά μισό αιώνα τώρα.

Εξερευνούν, λοιπόν, οι δυο μου ήρωες τη γειτονιά του ποταμού και συναντούν μια γυναίκα που λέει διαχρονικές ιστορίες, μα και σ΄ ένα κτήμα με αμυγδαλιές επιβεβαιώνουν την παντοδυναμία της Αγάπης.

Έγραψα πιο πάνω πως είναι ωραίο να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς.

Λοιπόν, η Κηφισιά είναι ο τόπος που αγαπώ και που μου αρέσει να ζω μιας και από τη μια έχει ανάμεσα της φίλους καλούς που μαζί τους μοιράζομε τις αναγνώσεις των βιβλίων μου και τα μυστικά της ψυχής μου, ενώ από την άλλη έχει το  σπίτι που κρύβει μέσα στα  σπλάχνα του μνήμες αγαπημένων προσώπων και όνειρα για ένα απλό, ανθρώπινο μέλλον.

Λογικό όλα αυτά να περνάνε και μέσα στα βιβλία που γράφω τώρα πια στα χρόνια της συγγραφικής μου (και όχι μόνο) ωριμότητας.

Η Κηφισιά, λοιπόν,  έγινε η τωρινή –και ελπίζω κι εύχομαι- και η τελευταία πατρίδα μου.

Την ευχαριστώ που με φιλοξενεί.

(Δημοσιεύτηκε στο επετειακό τόμο "50 Χρόνια" της Εφημερίδας "Κηφισιά", τον Μάρτιο του 2014) 

Το Νησί της Ροδιάς... στην Κρήτη

Στο νησί της Ροδιάς 

Μάνος Κοντολέων

εικον: Μυρτώ Δεληβοριά 

εκδ. Ψυχογιός

Κάπου υπάρχει ένα Νησί, κι ίσως υπάρχει κι ένα μεγάλο σπίτι κι ο κήπος είναι γεμάτος από ροδιές και στα δωμάτια του σπιτιού κατοικούν …Σποράκια από  Ρόδια.

Μια ιστορία, για κείνο το νησί, για μια γυναίκα που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, για ένα όνειρο που το έκανε πραγματικότητα ο πόνος , για έναν πόλεμο που έσβησε το όνειρο αλλά έδωσε τη θέση σε μια άλλη πτυχή του πόνου να αναπτυχτεί. Πόσα παιδιά, πόσα ρόδια άραγε να υπάρχουν σε τούτη τη γη; Πόσες Μανούλες, πόσες Ροδιές και πόσες Ρήγισσες; Κι ο Μάνος ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, πόσες εμπειρίες και πόσα πράγματα μάζεψε κι έμαθε  εκείνο το καλοκαίρι μαζί με τον παππού του κι όλα τα …σποράκια , στο Νησί.

Δύο ιστορίες  σε μια… από έναν πολύ αγαπημένο συγγραφέα. Ένα παραμύθι που μπλέκει το μύθο με την πραγματικότητα , που ευαισθητοποιεί όλα τα παιδιά αλλά και τις μάνες τους. Μακάρι να μην υπήρχαν τόσα πολλά …σποράκια, από την άλλη ευτυχώς που υπάρχουν τόσες πολλές Ροδιές ..., τόση αγάπη και τόση δύναμη προσφοράς .

Μια ακόμη ιστορία για τα παιδιά του κόσμου…

Ελένη Μπετεινάκη στο:  http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou21/152686

Τα Σμαράγδια στο youtube

Από τη συλλογή "Πολύτιμα Δώρα" το Αερικό του Νότου, διάλεξε τα Σμαράγδια και ... μου τα πρόσφερε.
Την ευχαριστώ

https://www.youtube.com/watch?v=guf9K9XYuA4