Ερωτικές Ιστορίες μιας Παιδικής Ηλικίας

Μάνος Κοντολέων

Ερωτικές Ιστορίες

μιας

Παιδικής Ηλικίας

Διηγήματα

Εκδόσεις Δήγμα

[…] Υπάρχουν δύο βιβλία του Κοντολέων που εγώ τα λογαριάζω για ένα: είναι η «Μαγική Μητέρα» και οι «Ερωτικές Ιστορίες μιας Παιδικής Ηλικίας». Εκδίδονται και τα δύο την ίδια χρονιά (το 1992) ωστόσο από τον ίδιο τον συγγραφέα τους διαφοροποιούνται: το πρώτο χαρακτηρίζεται «βιβλίο για εφήβους», ενώ το δεύτερο «βιβλίο για ενήλικες». Κατά τη γνώμη μου αυτά τα δύο βιβλία καταδεικνύουν πόσο σχετικά και ακαθόριστά είναι τα όρια ανάμεσα στα γραμματολογικά είδη· δείχνουν ακόμη και πόσο αμήχανα αισθάνεται ο ίδιος ο Κοντολέων όταν είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Θα σας πω πως θεωρώ τα έντεκα αφηγήματα που συνολικά περιέχονται σε αυτά τα δύο βιβλία πραγματικά διαμάντια του νεοελληνικού πεζού λόγου των τελευταίων δεκαετιών – και κυριολεκτώ. Είναι κείμενα που σχηματίζουν ομόκεντρους κύκλους γύρω από αυτό που ο Κοντολέων θεωρεί καρδιά της παιδικής ηλικίας: την παράφορη διακινδύνευση που προϋποθέτει ο έρωτας και η ζωή. Διαβάζοντας αφηγήματα όπως το «Αίμα για αργότερα», το «Κυπαρίσσι», το «Αφρικάνικο βιολί», η «Μαγική μητέρα», στο νου μου έρχεται μια φράση: ηδονικό σκιάγμα θανάτου. Συχωρείστε μου τον νεολογισμό μα νιώθω πως τούτη η λέξη σκιάγμα, εκφράζει απόλυτα την αναγνωστική μου αίσθηση: μέσα σε μια κατάφωτη παιδική ηλικία ο θάνατος έρχεται πανέμορφος επισκέπτης, έλκει ακαταμάχητα και φοβίζει, μεταμορφώνει τον κόσμο, σημαδεύει το πρόσωπο ως σκιάγμα, τραύμα και δώρο συνάμα.
Θα μείνω για λίγο ακόμη σε αυτά τα δύο βιβλία που νιώθω πως αποτελούν το κλειδί του συγγραφικού έργου του Κοντολέων για να σας μιλήσω για δυο σημεία που πιστεύω πως ο εξόριστος αληθινός χρόνος της παιδικής ηλικίας ξανακερδίζεται οριστικά. Στο «Αφρικάνικο βιολί» τα παιδιά γίνονται κοινωνοί μιας ακραίας και ολέθριας αγάπης: σε ένα παράξενο σπίτι κατοικούν δύο δίδυμα αδέλφια, μια λευκή πανέμορφη κοπέλα («πλασμένη από αλεύρι, γάλα και ζάχαρη») και ο μαύρος αδελφός της που τα βράδια θρηνεί τραγουδώντας τον απαγορευμένο έρωτά του για την ίδια του την αδελφή. Όταν έρθει ένας ξανθός πανέμορφος ταχυδρόμος που φορά μεσαιωνικά δαχτυλίδια στα δάχτυλά του (ίσως ο ίδιος ο θάνατος), η αδελφή θα τυφλωθεί από την όψη του και θα φύγει μαζί του, ενώ ο αδελφός της θα κλειστεί στο σπίτι για να αυτοπυρποληθεί μερικά βράδια αργότερα. Η σκηνή της αυτοπυρπόλησης περιγράφεται μέσα από το όνειρο ενός φίλου του αφηγητή: μέσα στις καθαρτήριες φλόγες τα χέρια και το κεφάλι του άντρα μένουν μαύρα («στο χρώμα της λιωμένης σοκολάτας») μα το υπόλοιπο κορμί του γίνεται από αλεύρι, γάλα και ζάχαρη, σαν το σώμα της αδελφής του. Τούτη η μεταμόρφωση γίνεται ορίζεται από την λαχτάρα των παιδιών, συντελείται πρωτίστως στο όνειρό τους, μέσα τους, ενδεχομένως μόνο εκεί...
Στο «Αίμα για αργότερα» η παρέα των αγοριών φυλάγει στις τσέπες τα βατόμουρα (το «αίμα») για αργότερα. Για δυο συνεχόμενες μέρες, όταν μπαίνουν στην θάλασσα βλέπουν μια παράξενη εικόνα, κάτι σαν όνειρο: ένα αλλόκοτο αγόρι, πανέμορφο, ντυμένο με ένα μαύρο πανί (άραγε άγγελος ή μήπως και πάλι ο θάνατος;). Την τρίτη μέρα τους περιμένει ολόγυμνος πάνω στον βράχο - το σώμα του «μια λευκή σπαθιά πάνω στο μαύρο της πέτρας». Ο παράξενος επισκέπτης πλησιάζει τα αγόρια, τα αγκαλιάζει και ενώνεται μαζί τους’ τα αγόρια γυρεύουν με το στόμα κάτι από την σάρκα του’ θηλάζουν μια στάλα από το αίμα του. Την ίδια ώρα η τρελή γριά Σαρακίνα μπαίνει μέσα στο νερό και χάνεται για πάντα... Η σεξουαλική ένωση, η θυσία και ο θάνατος σμίγουν στον ίδιο χρόνο στην ίδια ακροθαλασσιά μέσα σε μια αιώνια παιδική ηλικία.
Σας έφερα τα δύο αυτά παραδείγματα για να σας πω πως για τον Μάνο Κοντολέων η παιδική ηλικία είναι ο τρόπος αντίληψης του κόσμου· ή ένα φίλτρο που μεταμορφώνει τον κόσμο, διαστέλλει τον χρόνο, καταργεί την ύλη και δοξάζει την μάταιη αιωνιότητα των ανθρώπινων αινιγμάτων. Σε όσα έχει γράψει μέχρι τώρα ο Κοντολέων (και έχω την αίσθηση πως και σε όσα γράψει στην συνέχεια) νιώθω πως δεν θα εγκαταλείψει την παιδική ηλικία ως αφετηρία της φαντασίας του και ως κατάληξη του στοχασμού του. Ως πρόταση ζωής και ως εμπειρία υποδοχής του θανάτου.
Θανάσης Τριαρίδης

Μετά από 32 χρόνια συγγραφικής παρουσίας και ανάμεσα σε 63 βιβλία που καλύπτουν ένα ευρύτατο ειδολογικό φάσμα –μυθιστορήματα και διηγήματα τόσο για ενήλικες, όσο και για εφήβους και παιδιά, θεατρικά, παραμύθια και δοκίμια- δεν είναι μόνο δύσκολο, αλλά και επιπόλαιο να θελήσω να επιλέξω εκείνο το βιβλίο μου που θα μπορεί να θεωρηθεί ως επιτομή όλου του έργου μου.
Εκείνο που έχω πια δικαίωμα να ισχυριστώ είναι πως το κεντρικό στοιχείο της συγγραφικής μου persona είναι η ανάγκη να κυκλοφορώ ανάμεσα σε αναγνώστες διαφορετικών ηλικιών και να επικοινωνώ μαζί τους.
Από τις διάφορες ηλικιακές φάσεις του ανθρώπου ως οι πλέον ενδιαφέρουσες, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να θεωρηθούν εκείνες που είναι στις αρχές του βίου και αυτή που βρίσκεται προς το τέλος του. Με άλλα λόγια το παιδί και ο έφηβος από τη μια, ο ηλικιωμένος από την άλλη.
Οι συγγραφείς –τουλάχιστον αυτοί του δικού μου ταπεραμέντου- γράφουν για θέματα που θεωρούν ως κομβικά σχετικά με την ανάπτυξη της προσωπικότητας των ηρώων τους. Προσωπικά ένα τέτοιο κομβικό στοιχείο θεωρώ πως είναι η παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχω τολμήσει να δω λογοτεχνικά το γήρας και τις όποιες ανασφάλειες ή διεξόδους του.
Να γιατί ένα τόσο μεγάλο μέρος του έργου μου εντάσσεται σε ότι ονομάζουμε λογοτεχνία για παιδιά και νέους.
Όταν γράφω για αναγνώστες μικρών και νεαρών ηλικιών, κάπου στην άκρη της έμπνευσής μου υπάρχει η ανάγκη να πείσω και τους ενήλικους πιθανούς αναγνώστες αυτών των έργων μου, πως αν και ενήλικες οι ίδιοι πια, ότι έχει να κάνει με τις έννοιες παιδικότητα και εφηβικότητα, δεν πρέπει μήτε και μπορεί να έχει πάψει και να τους απασχολεί και να τους ενεργοποιεί.
Η ματιά ενός παιδιού και ενός εφήβου δεν είναι μόνο τρόποι με τους οποίους ο νέος άνθρωπος προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο και να ενταχθεί σε αυτόν, αλλά και οδοί (επα)ανάγνωσης της ζωής από τον κάθε ενήλικο.
Να, λοιπόν, γιατί μπορώ να ισχυριστώ πως ένα από τα πλέον ολιγοσέλιδα βιβλία μου, ίσως να είναι εκείνο που περισσότερο από πολλά άλλα εκφράζει το συγγραφικό μου στίγμα.
Αναφέρομαι, βεβαίως, στη συλλογή διηγημάτων «Ερωτικές Ιστορίες μιας Παιδικής Ηλικίας».
Εδώ ο έρωτας παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια παιδιών και πρώιμων εφήβων και έτσι μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως και τα επτά κείμενα στην ουσία ερμηνεύουν τους ανεκπλήρωτους ερωτικούς πόθους των ενηλίκων. Γιατί αυτό που μέσα στα μάτια ενός νέου ανθρώπου πήρε μια μαγική διάσταση, στη ζωή ενός ώριμου άντρα ή γυναίκας άλλοτε γίνεται εφιάλτης κι άλλοτε απαγορευμένο όνειρο –και στις δυο περιπτώσεις καθορίζει την ίδια τη ζωή.
Η συλλογή αυτή κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1992 και αφού γνώρισε άλλες τρεις ανατυπώσεις στα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα, τώρα αναζητά ξανά την προσέγγιση της από το αναγνωστικό κοινό του 21ου.
Τόσο η απόφαση για μια νέα έκδοση αυτών των διηγημάτων μου, όσο και η επιλογή του συγκεκριμένου εκδοτικού οίκου, έγιναν με απόλυτη συνείδηση και έχουν την σημειολογική δυναμική τους.
Η νέα κυκλοφορία θέλει να τονίσει πως εγώ ως συγγραφέας όχι απλώς διεκδικώ, αλλά και επιβάλω ένα προφίλ που όσο κι αν οι νόμοι της αγοράς θέλουν να το περιορίσουν, αυτό αδιαφορεί και τονίζει πως οι κατηγοριοποιήσεις του τύπου «συγγραφέας για παιδιά» κλπ είναι αναξιοπρεπείς και εν τέλει ανιστόρητες. Ο κάθε αναγνώστης είναι μια ολοκληρωμένη μα και συνεχώς εξελισσόμενη οντότητα και το κάθε κείμενο αξίζει να προσπαθεί να έχει τις δυνάμεις ώστε να παρακολουθεί αυτές τις εσωτερικές εξελίξεις του αναγνώστη του.
Η απόφασή μου να δω τις «Ερωτικές Ιστορίες μιας Παιδικής Ηλικίας» να κυκλοφορούν τώρα από τις Εκδόσεις Δήγμα, έχει να κάνει με την ξαφνική παρόρμησή μου να δω κείμενα μου που φωτίζουν κάπως ανορθόδοξα την παιδικότητα, να φιλοξενούνται από ένα εκδοτικό οίκο που με επίσης με ανορθόδοξο τρόπο αναζητά τη θέση του στο εκδοτικό μας γίγνεσθαι.
Μα και υπάρχει ένας ακόμα λόγος –ο Θανάσης Τριαρίδης. Αυτός νέος άνθρωπος που είχα την τύχει να βρεθεί στο δρόμο μου και έτσι να μπορώ εγώ, ο ευρισκόμενος στο κατώφλι των τελευταίων δεκαετιών μιας ζωής, να ενεργοποιούμαι από διαχρονικές και γι αυτό απόλυτα σύγχρονες όσο και νεανικές ιδέες.
Οι «Ερωτικές Ιστορίες μιας Παιδικής Ηλικίας» ήταν και εξακολουθούν να είναι αφιερωμένες στη γυναίκα που
…αυτά που ξέρω του έρωτα
τα έχω μάθει από εκείνη.
Γραφτήκανε και πρωτοκυκλοφόρησαν προτού ο Θανάσης Τριαρίδης εισβάλλει στη ζωή μου. Μα έχω σαφείς υπόνοιες πως αυτός είχε διαβάσει τα διηγήματα προτού συναντηθούμε. Και πως, με τον τόσο εσωτερικό και πολυδύναμο τρόπο της λογοτεχνίας, επηρέασαν και τη δική του συγγραφική ταυτότητα.
Άρα, κατά μία έννοια, η νέα αυτή έκδοση θα μπορούσε και σε αυτόν να ήταν αφιερωμένη.

Μάνος Κοντολέων

Το Πάρτι κι άλλα διηγήματα

Περικλής Σφυρίδης

"Το πάρτι κι άλλα διηγήματα"

Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Αν και έχει γράψει και πεζογραφικά έργα εκτενέστερης (μπορεί κανείς να την πει και μυθιστορηματική) μορφής, εντούτοις, ο Περικλής Σφυρίδης θεωρείται ως ένας καθαρόαιμος διηγηματογράφος.

Το έχω και στο παρελθόν σημειώσει πως στην ουσία ο Π। Σ। με τα διηγήματά τους έχει γράψει ένα ιδιότυπα σπονδυλωτό μυθιστόρημα।

Οι πρώτες συλλογές αναφερόντουσαν στα προσωπικά, οικογενειακά και ερωτικά αδιέξοδα ενός νέου άντρα। Οι συλλογές που ακολουθούν μιλάνε για τις κοινωνικές ανησυχίες του ήρωά τους। Και τα τελευταία βιβλία περιγράφουν την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που σε ώριμη πια ηλικία ζυγίζει με ηρεμία, αλλά και μεστό πάθος τη ζωή।

Ο τόμος αυτός τέτοιου είδους διηγηματα φιλοξενεί। Όλα τους γραμμένα μέσα στα τελευταία χρόναι και δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά।

Η γραφή του Σφυρίδη είναι πάντα η ίδια। Στρωτή, περιγραφική, κοφτή με σπάνιες, αλλά ουσιαστικές εκτροπές προς το ξάφνιασμα।

Τα θέματά του παρμένα από τη ζωή του ίδιου (τα περισσότερα διηγήματα δηλώνουν το αυτοβιογραφικό τους στοιχείο) βάζουν τον συγγραφέα να συνομιλεί με ανθρώπους καθημερινούς και να επικοινωνεί με τα ζώα। Να υμνεί τη ζωή και να σέβεται τον θάνατο.

Ήρεμα κείμενα। Χαμηλόφωνα। Και με το εντελώς προσωπικό ύφος του Σφυρίδη, για μια ακόμα φορά, σπαρακτικά.

Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου

Κώστας Κατσουλάρης

"Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου"

Εκδόσεις Κέδρος

Μου αρέσουνε τα έξυπνα βιβλία।Κι αυτό -να το σημειώσω από την αρχή- είναι ένα αληθινά έξυπνο μυθιστόρημα।

Θέμα του οι σχέσεις ενός ζευγαριού। Και οι δυο επιτυχημένοι επαγγελματικά। Και οι δυο υγιείς και με καλές προοπτικές। Η σχέση τους ξεκίνησε από μια δυνατή έλξη -δεν ξέρω αν θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει αυτήν την έλξη και ως έρωτα।

Όπως και να είναι ένα παιδί έρχεται να επισφραγήσει την επιτυχημένη συμβίωση, αλλά καθώς τα χρόνια θα περνούνε οι δυο σύζυγοι περισσότερο θα βλέπουν ο ένας τον άλλον ως εξάρτημα κοινωνικής ανόδου και λιγότερο ως συμπαραστάτη।

Οι εξωσυζυγικές σχέσεις δηλώνται από τον άντρα (άλλωστε από αυτόν μαθαίνουμε και όλη την ιστορία)। Και από δικές του περιγραφές μαθαίνουμε την καθημερινότητα των δυο αυτών ανθρώπων। Αυτός κάπως επιπολαιος, κινείται με την αλαζονεία του ενήλικου αρσενικού, αλλά τα συναισθήματά του συχνά παραπέμπουν σε εκείνα ενός χαϊδεμένου αγοριού। Αυτή, πάλι, άλλοτε παρακολουθεί με απάθεια κι άλλοτε πράττει με ψυχρότητα। Δεν έχουμε δυο ανθρώπους που συμβιώνουν, αλλά δυο αντίπλαους σε γήπεδο -εδώ το γήπεδο είναι το ίδιο το σπιτικό τους। Αναζητούν την επανασύνδεση σε ακριβοπληρωμένα σαββατοκύριακα και φλερτάρουν με την αλληλοεξόντωση με τη βοήθεια επαγγελματικών κατακτήσεων।

Το ψέμα και η υποψία υπάρχουν εκεί όπου θα περίμενε κανείς να ζούνε η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια.

Και ίσως όλες τούτες οι καταστάσεις να δείχνουν πως προετοιμάζουν την έλευση τρίτων προσώπων που θα λειτουργήσουν ως καταλύτες του γάμου। Μα ο Κατσουλάρης, αγνοεί αυτήν την περίπτωση και κλείνει το μάτι στον αναγνώστη του και τον φέρνει σε μια κρυφή γωνιά, εκεί πια του αποκαλύπτει το συναισθηματικό αίτημα και μετατρέπει τον θύτη σε θύμα του ίδιου του του εαυτού।

Μς δυο λόγια -το μυθιστόρημα περιγράφει με γοργούς ρυθμούς τον τρόπο ζωής και σκέψης των νέων ζευγαριών , ενώ παράλληλα παίζει λες με το ίδιο του το θέμα και επιφυλάσσει μια αναπάντεχη ανατροπή στο τέλος।

Ναι, είναι ένα καλογραμμένο και έξυπνο βιβλίο.

Οι επτά ζωές του Κόμπου

Νομίζω πως θα ήταν υποκρισία αν δεν φανέρωνα το πόσο το καμαρώνω...









Άννα Κοντολέων
"Οι επτά ζωές του Κόμπου"
Μυθιστόρημα

Εκδόσεις Πατάκη




Ο Κόμπος είναι ένας γάτος βασιλικής γενιάς και αριστοκρατικών αξιώσεων που φιλοξενείται από μια ασυνήθιστη οικογένεια। Ο κύριος Φώντας, ο πατέρας, είναι ένας μονίμως αφηρημένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων που όλο μπλέκει σε μπελάδες. Η κυρία Βάνια, η μητέρα, είναι μια Ρωσίδα... από τη Μάνη με πολύ αυταρχικό χαρακτήρα που όλο μπλέκει σε καβγάδες. Η Αμαλία, η κόρη, είναι ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι που λατρεύει το κοντραμπάσο και μόνο για το γάτο της ενδιαφέρεται και ο Διονύσης, ο γιος, είναι ένας μικρός νταής που όλο κάποιο καινούριο κόλπο μηχανεύεται. Α, μαζί τους ζει και ο Λούσιας, ένας σκύλος με χαμηλή αυτοπεποίθηση που έχει το μυαλό του μόνο στο φαΐ. Όλοι μαζί αντιμετωπίζουν ένα σωρό ξεκαρδιστικές και απίστευτες περιπέτειες, μέχρι τη μέρα που ο Κόμπος θα βρεθεί μόνος του σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και θα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να καταφέρει να επιβιώσει.


Στην ουσία πρόκειτα για ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης όπου, άλλοτε με σουρεαλιστικά στοιχεία, άλλοτε με ελεγχόμενο συναίσθημα και σχεδόν συνεχώς με ένα διακριτικό χιούμορ, περιγράφονται οι αναζητήσεις ενός κοριτσιού που γίνεται έφηβη και ψάχνει να βρει τη θέση της ανάμεσα σε ένα κόσμο που φεύγει και σε έναν άλλον που έρχεται।



Η Άννα Κοντολέων γεννήθηκε το 1974. Σπούδασε Θεατρολογία στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και υποκριτική στη σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας του Γιώργου Κιμούλη. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Ανδρέα Μανωλικάκη και μαθήματα στο εργαστήρι υποκριτικής του Άκη Δαβή. Αναζητά το δρόμο της στο θέατρο μέσα από τη συνεργασία με θεατρικές και χοροθεατρικές ομάδες. Παράλληλα, ασχολείται με τη διδασκαλία θεάτρου στα σχολεία, με τη μετάφραση- λογοτεχνική και θεατρική- και τη συγγραφή. Έχει ασχοληθεί με τη μουσική- παρουσιάσεις της αρχαίας Ύδραυλις το 2001 για το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών-, παίζει φλογέρα και κρουστά και σπουδάζει κλασικό τραγούδι. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Ξεκίνησαν τα σεμινάρια του Θανάση Τριαρίδη στην Αθήνα

Ξεκίνησαν χτες το απόγευμα τα σεμινάρια του Θανάση Τριαρίδη στην Αθήνα: Αναζητώντας το τρεμάμενο σώμα। Και ήταν μια αποκάλυψη.__________________________________________________________
Οι Εκδόσεις Ευρασία διοργανώνουν στην Αθήνα, από τον Νοέμβριο του 2011 μέχρι τον Μάιο του 2012, τον νέο γενικό κύκλο σεμιναρίων του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη: Αναζητώντας το τρεμάμενο σώμα Σχεδίασμα για μια ιστορία του δυτικού πολιτισμού από τον 12ο μέχρι τον 21ο αιώνα Πρόκειται για 24 δίωρα σεμινάρια, τα οποία γίνονται για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από τέσσερα χρόνια διεξαγωγής τους στη Θεσσαλονίκη και καταγράφουν την (ενδεχομένως αιρετική) οπτική του Τριαρίδη για το τρεμάμενο σώμα μέσα στους αιώνες του δυτικού πολιτισμού। Η γενική ακολουθία των 24 σεμιναρίων χωρίζεται σε τέσσερις επιμέρους κύκλους (6 δίωρα σεμινάρια ο καθένας). Η Αναγέννηση (A. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΣΑΡΚΑ - Ιταλική Αναγέννηση: η επανάκτηση του σώματος), οι αιώνες από την Αντιμεταρρύθμιση μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση (Β. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ - Ένας άνθρωπος που πεθαίνει μόνος: ο ενοποιητικός ευρωπαϊκός μύθος), ο 19ος αιώνας (Γ. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΤΡΕΜΟΥΛΟ - Ο τρομερός 19ος αιώνας), ο 20ος αιώνας (Δ. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ MAIL - Από το E=mc2 ως το παράγγελμα Wstavac) Η παρακολούθηση κάθε κύκλου είναι αυτόνομη καιι δεν εξαρτάται από τη συμμετοχή στον προηγούμενο. (Το ΠΛΗΡΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ακολουθεί παρακάτω). Στα σεμινάρια θα προβάλλονται από προτζέκτορα εικόνες, βίντεο, ντοκουμέντα, μουσικά κομμάτια, αποσπάσματα ταινιών – ενώ σε κάθε συμμετέχοντα θα δοθεί εκτενής βιβλιογραφία, εποπτικό υλικό, βιβλία του συγγραφέα, ηλεκτρονικές ανθολογίες κ.λπ. Οι κύκλοι των σεμιναρίων θα γίνονται στον Πολυχώρο Άνεσις (Κηφισίας 14, στάση μετρό Αμπελόκηποι) και οι εγγραφές ολοκληρώνονται μέχρι την έναρξη του κάθε κύκλου (Βλέπε τους ΟΡΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ) *** Ο ίδιος ο δημιουργός τους περιγράφει αυτή την ακολουθία σεμιναρίων ως εξής: Οι δυνητικοί ακροατές αυτής της ακολουθίας έχουν δύο επιλογές. Εκείνοι που αναζητούν μια θεωρητική σύνδεση ανάμεσα στην ανθρώπινη τέχνη και την ιστορική συνέχεια μπορούν πράγματι να δουν τα 24 σεμινάρια ως ένα σχεδίασμα της ιστορίας της Δύσης και των ακαταλόγιστων αντιφάσεων που κουβαλά. Κεντρικοί άξονες: Η σωματική παρεκτροπή μέσα στον διανοητικό τρόμο της θρησκείας (εν προκειμένω, του Χριστιανισμού). Η επιθυμία (η λαχτάρα, η πεθυμιά, η γκάβλα) που νότισε υπόγεια στην μεσαιωνική προοπτική του προαποφασισμένου θανάτου. Ο θάνατος που εξατομικεύεται, το αίμα που τινάζεται παράφορο, τα μάτια που δακρύζουν, η σάρκα που κοκκινίζει, τα πηγούνια που τρέμουν. Το άψογο πρόσωπο της Ιστορίας που θολώνει και οι ντούμπες με τα πτώματα που γίνονται προϋποθέσεις μιας φενακισμένης αγάπης και ενός διάτρητου πολιτισμικού Κανόνα. Οι πιο ευφάνταστοι (και λιγότερο θεωρητικοί) δυνητικοί ακροατές μπορούν να γυρέψουν στα σεμινάρια αυτά μια μακρά ψυχαγωγική αφήγηση σε 24 μέρη, κάτι ανάμεσα σε (ελπίζω χορταστική) επική ταινία και playstation game. Ας πούμε: Μία εξωφρενική περιπέτεια από τους ιδεοφόρους ίσκιους του Βυζαντίου στα γεμάτα ζωτικά υγρά και θάνατο σώματα της Αναγέννησης. Ένα κρυφό σχέδιο τρόμου και ολοκλήρωσης από τον Δάντη μέχρι τον Τζόις, από τον Λεονάρντο μέχρι τον Μπόρχες, από τον Μπαχ μέχρι τον Αντρέι Ταρκόφσκι. Ένα παιχνίδι με διπλά μαχαίρια από τον όλεθρο του νου στον Σέξπηρ μέχρι την μεταμόρφωση του ολέθρου στον Κάφκα. Έναν κόσμο με τερατικούς ομφάλιους λώρους από τις τρεις απροσδόκητες παρεκτροπές του Μεσαίωνα (Φραγκίσκος, Τζιότο, Δάντης) μέχρι τα τρία ολέθρια διανοητικά ovedose της Δύσης (Ντοστογιέφσκι, Νίτσε και Βαν Γκογκ). Ένα αινιγματικό όσο και ανυπόφορο θρίλερ από την Μυστική Σταύρωση του Σάντρο Μποτιτσέλι μέχρι τον Αντίχριστο του Λαρς Φον Τρίαρ. Εν τέλει, και ενδεχομένως, μια μεγάλη, άγρια και τραχιά επιστροφή: από τον κόσμο των ασώματων σκιών μέχρι τον δια-συνδεδεμένο κόσμο των Avatars. Στην διαδρομή αυτή, σημεία αναφοράς θα είναι περισσότερα από 2.000 έργα των μεγαλύτερων δημιουργών των αιώνων της Δύσης: βιβλία, εικόνες, θεατρικά έργα, όπερες, ταινίες, βίντεο – η ανθρώπινη τέχνη των οχτώ τελευταίων αιώνων. Ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση, η Μεταρρύθμιση και η Αντιμεταρρύθμιση, οι μεγάλοι πόλεμοι, οι μεγάλες επαναστάσεις, οι αιώνες των εθνών, οι φονικές κοσμοδιορθώσεις, το Ολοκαύτωμα, διατρέχονται μέσα από τη μυστική ιστορία του σώματος: Το σώμα-σκεύος μιας Ιδέας, το σώμα-σκήνωμα μιας Ψυχής, το σώμα-εικόνα ενός Θεού, το σώμα-μέλος ενός Λαού, το σώμα-εργαλείο μιας εξουσίας, το σώμα-έρμα ενός κράτους, το σφαγμένο σώμα μιας κατάκτησης, το σώμα-πτώμα ενός τάφου, το καιόμενο σώμα-αμαρτία μιας Εξέτασης, το σώμα-στάχτη ενός κρεματορίου, το σώμα-σύμβολο μιας ανάγκης, το σώμα-ηδονή, το αθάνατο/αιώνιο σώμα των αλχημιστών, το σώμα ως προγραμματικά ανερμήνευτο μήνυμα. Εν τέλει και διαρκώς: το τρεμάμενο σώμα. Από την Ιερή Πληγή του Λουξεμβουργιανού Κώδικα του 1345 μέχρι τον ιερό ίσκιο σε έναν τοίχο της Χιροσίμας εξακόσια χρόνια αργότερα, η αδιανόητη ανθρώπινη μοίρα (η μοίρα μας) ορίζεται και θα ορίζεται από ετούτο το τρέμουλο, από την ενότητα της βιολογίας και του δακρύων. Με άλλα λόγια, μέσα σε 24 δίωρα σεμινάρια θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε εκείνη την τυφλή μα τόσο γοητευτική διαδρομή στους αιώνες όπου το τρεμάμενο ανθρώπινο σώμα έγινε σάρκα και παραφορά και λόγος και χαμός και μνήμη – ενδεχομένως και ακατάληπτο mail που ταξιδεύει για επερχόμενους παραλήπτες.
*** Τιμή συμμετοχής για κάθε κύκλο: 100 Ευρώ (περιλαμβάνει και τα 6 σεμινάρια κάθε κύκλου) Για φοιτητές-σπουδαστές: 70 Ευρώ Εγγραφές- πληροφορίες: Τηλ. 210 3614698 * 6937 160705 * fax: 210 3613581 e-mail: thanasis@triaridis.gr & info@eurasiabooks.gr ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΥΡΑΣΙΑ Ομήρου 47, 10672 Αθήνα * http://www.eurasiabooks.gr/ ΌΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 1. Και οι τέσσερις κύκλοι σεμιναρίων θα γίνονται πάντοτε Παρασκευή, 6-8 μμ, αρχής γενομένης την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2011. Ο κάθε κύκλος θα έχει έξι δίωρα σεμινάρια. Έτσι ο τέταρτος κύκλος αυτής της σειράς θα ολοκληρωθεί τον Μάιο του 2012. Δεν θα γίνονται σεμινάρια τις Τετάρτες που υπάρχουν σπουδαστικές/φοιτητικές αργίες. (Οι ημερομηνίες διεξαγωγής κάθε κύκλου και κάθε σεμιναρίου ειδικότερα υπάρχουν στα παραπάνω αναλυτικό πρόγραμμα). 2. Όλα τα σεμινάρια θα γίνουν στο Πολυχώρο Άνεσις (δεύτερος όροφος θεάτρου Άνεσις, δεξιά είσοδος, Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι * στάση μετρό: "Αμπελόκηποι"). 3. Ο κάθε κύκλος έξι σεμιναρίων, παρά την θεματική συνέχεια, είναι αυτόνομος. Ως εκ τούτου, μπορεί κάποιος να τον παρακολουθήσει ανεξάρτητα από την συμμετοχή του στον προηγούμενο ή στον επόμενο αυτής της σειράς. 4. Ο κύκλος σεμιναρίων θα περιλαμβάνει, ως εποπτικό υλικό, αναλυτική βιβλιογραφία, έξι βιβλία και τρεις ανθολογίες εικόνων σε ηλεκτρονική μορφή, προβολές σε προτζέκτορα. Για την ολοκληρωμένη παρακολούθηση του καθένα από τους τέσσερις κύκλους θα δίνεται έγγραφη βεβαίωση. 5. Ο κάθε κύκλος σεμιναρίων κοστίζει 100 Ευρώ (και θα περιλαμβάνει και τα 6 σεμινάρια). Μαθητές και φοιτητές έχουν έκπτωση κατά 30%. (Δηλαδή για κάθε κύκλο που κοστίζει 100 Ευρώ θα πληρώνουν 70.) Αν κάποιος εκ των συμμετεχόντων θελήσει να πληρώσει εξ αρχής και τα τέσσερις κύκλους σεμιναρίων (συνολικά 24 δίωρα σεμινάρια) θα έχει έκπτωση κατά 25% (αντί για 400 Ευρώ θα πληρώσει 300 – αν είναι σπουδαστής/φοιτητής αντί για 280 Ευρώ θα πληρώσει 210 Ευρώ) 6. Η κάθε συμμετοχή θα κλείνει με κατάθεση της ποσού συμεμτοχής στον υποδεικνυόμενο τραπεζικό λογαριασμό των εκδόσεων Ευρασία (και με αντίστοιχη ενημέρωση στα τηλέφωνα εγγραφών-πληροφοριών): ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 5050-011864-665 και ΙΒΑΝ GR49 0172 0500 0050 5001 1864 665. Στο πρώτο σεμινάριο κάθε κύκλου θα δίδεται στους συμμετέχοντες η νόμιμη απόδειξη. Οι εγγραφές είναι δέον να γίνονται μέχρι και δύο ημέρες πριν την έναρξη του κάθε κύκλου. Εάν κάποιος/α θελήσει να εγγραφεί την ημέρα της έναρξης ή και κατά την διάρκεια ενός κύκλου θα γίνει δεκτός μόνο αν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.

Δε με λένε Ρεγγίνα... Άλεχ με λένε

Μάνος Κοντολέων
ΔΕ ΜΕ ΛΕΝΕ ΡΕΓΓΙΝΑ...
...ΑΛΕΧ ΜΕ ΛΕΝΕ

Μυθιστόρημα
Εκδόσεις Πατάκης

Η Ρεγγίνα και ο Άλεχ, δυο νέοι δεκαπέντε με δεκαέξι χρονών, ζούνε σε μια χώρα που αφού πρώτα γνώρισε έναν εμφύλιο πόλεμο, στη συνέχεια βρέθηκε να διοικείται από ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς। Ρεγγίνα δεν είναι το πραγματικό όνομα της κοπέλας। Μα ο πατέρας της που τη λάτρευε την έλεγε έτσι μιας και «Ρεγγίνα, σε μια άλλη γλώσσα, σημαίνει βασίλισσα»। Και από τον πατέρα της όλοι είχαν μάθει έτσι να τη λένε। Ο εμφύλιος και μετά η δικτατορία θα οδηγήσουν τον πατέρα της πρώτα στην ανεργία και στη συνέχεια στην αρρώστια και τον θάνατο। Η Ρεγγίνα, μαζί με την μητέρα της και τα δυο μικρότερα αδέλφια της θα αναγκαστούν να μετακομίσουν σε μια φτωχική γειτονιά και να μείνουν σε ένα υγρό και σκοτεινό ημιυπόγειο διαμέρισμα। Όταν όμως και η μητέρα της Ρεγγίνας μετά από πολλές στερήσεις πεθάνει και αυτή, η Ρεγγίνα θα αρπάξει τη ζωή από τα μαλλιά και θα διεκδικήσει μια θέση κάτω από τον ήλιο। Σε αυτό το καθοριστικό σημείο της ζωής της θα συναντηθεί ο δρόμος της με αυτόν του Άλεχ, ενός νεαρού που έχει όνειρα και για την ίδια του τη ζωή, αλλά και για την πατρίδα του। Ο πατέρας του Άλεχ, ένας επιτυχημένος ξυλουργός, μα και άνδρας με δημοκρατικές απόψεις, μεγάλωσε το γιο του με το όνειρο να τον κάνει έναν άνθρωπο που θα πιστεύει στη δημοκρατία και θα υποστηρίζει τους αδύναμους। Γι αυτό και του έδωσε αυτό το όνομα, «Άλεχ, σε μια άλλη γλώσσα σημαίνει προστάτης… Αυτός που προστατεύει, ένας αρχηγός σωστός, ας πούμε...», έτσι του έλεγε ο πατέρας από τότε που ήταν ένα μικρό αγόρι। Η Ρεγγίνα στην αρχή θα έχει την πολύτιμη συμπαράσταση του Άλεχ, όταν όμως ο Άλεχ, λόγω των πολιτικών συνθηκών στην χώρα, θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει κρυφά και παράνομα μαζί με την οικογένειά του την πατρίδα του, η Ρεγγίνα, όσο κι αν προσπαθήσει να βρει τρόπους για να συντηρηθεί η ίδια και τα αδέλφια της, θα εξαναγκαστεί στο τέλος να αποδεχτεί τον απόλυτο συμβιβασμό, θα απαρνηθεί το ίδιο της το παρελθόν। Όταν ο Σαρκό, ο αδίστακτος έμπορος, θα τη ρωτήσει αν στ΄ αλήθεια τη λένε Ρεγγίνα, εκείνη θα το αρνηθεί। –«Δε με λένε Ρεγγίνα…» θα πει, θέλοντας να κρατήσει αμόλυντο το παρελθόν της। Η μοίρα του Άλεχ στη γειτονική χώρα που μετά από περιπέτειες κατέφυγε με την οικογένεια του, θα είναι το ίδιο σκληρή και άγρια με αυτήν της Ρεγγίνας। Αφού πρώτα εγκλειστεί σε στρατόπεδο προσφύγων κι ενώ θα ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον, ένα θανατηφόρο ατύχημα θα σκοτώσει τον πατέρα του। Η μητέρα του, μετά και από αυτή τη νέα τραγωδία που αντιμετωπίζει θα χάσει τα λογικά της και ο Άλεχ αισθάνεται πως είναι πια ο μόνος που θα μπορεί να την προστατέψει। Άλλωστε «Άλεχ, σε μια άλλη γλώσσα σημαίνει προστάτης…» -αυτά τα λόγια που άκουγε από παιδί θα εκφράζουν τη νέα του ταυτότητα. Κι έτσι μέσα από τον επιφανειακό συμβιβασμό, θα επιμένει πως "Άλεχ με λένε..."

Διαγωνισμός συγγραφής για εκπαιδευτικούς

Ο Δαμιανός -ένας από τους πιο αγαπημένους ήρωες που έχω συνθέσει- και που έγινε διάσημος γράφοντας τα βιβλία "Ο αδελφός της Ασπασίας" και "Ο αδελφός της Ασπασίας 2 – Μεγάλο Βραβείο, Μεγάλοι Μπελάδες", σας δίνει τώρα την ευκαιρία να αξιοποιήσετε τις συμβουλές του και να γίνετε κι εσείς φτασμένοι συγγραφείς

Αν θέλετε λοιπόν να είστε κι εσείς ένας από αυτούς που θα ακολουθήσουν μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα σαν κι αυτή του Δαμιανού, ελάτε και με θέμα «Ο πιο κεφάτος, έξυπνος, αστείος, σκανταλιάρης, χαριτωμένος... -Ουφ! Τέλος πάντων!- ... ο πιο ασυνήθιστος μαθητής που μου έτυχε να έχω» περιγράψτε με 1000 περίπου λέξεις τον μαθητή που κάποτε είχατε και που ποτέ δε θα ξεχάσετε

Στείλτε το κείμενό σας στο damianos@patakis.gr μέχρι την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Ο ίδιος ο Δαμιανός (μαζί με τη δική μου βοήθεια ) θα διαβάσει όλα τα κείμενα που θα στείλετε και θα διαλέξει τα καλύτερα για να βραβευθούν।

Λεπτομέρειες για το πότε και πού θα γίνει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα ανακοινωθούν με τη νέα χρονιά।

Εμπρός, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρό σας αναμένει...

Μ Κ

Γεια και από εμένα,
Είμαι ο Δαμιανός. Το πρώτο μου βιβλίο "Ο αδελφός της Ασπασίας" έγινε
best seller ή ευπώλητο όπως λένε άλλοι, μα αυτό δε χρειάζεται να σου το
πω, μιας και το ξέρεις κι εσύ πολύ καλά. Κι εγώ ο πιο νέος συγγραφέας που
κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο.
Το πώς και το γιατί μπορείς να το μάθεις στο νέο μου βιβλίο "Ο αδελφός της Ασπασίας २ -Μεγάλο Βραβείο, Μεγάλοι Μπελάδες", στο οποίο θα βρεις και τις 10 συμβουλές μου για να γίνεις ένας καλός συγγραφέας।

Λοιπόν, κι εγώ περιμένω να διαβάσω το κείμενο που θα στείλεις και που με τον δικό σου τρόπο θα περιγράφεις τον πιο ασυνήθιστο μαθητή που σου έτυχε να έχεις।

Φιλιά

Δ.