2.5.14

Δυο φορές Άνοιξη

                                                   Μια γυναίκα, ένας άντρας… 
                                                  Και δάκτυλά που αναζητούνε 
                                        τις εμπειρίες που προσφέρουν οι επιδερμίδες
                                                        Μια αγάπη, έπειτα… 
                                                               Ένα παιδί
                                                          Μια φορά Άνοιξη 
                                                 Η γυναίκα, ο άντρας… Ο έρωτας…
                                        Επιθυμίες που γυμνώθηκαν ως το κόκκαλο… 
                                                           Ένα παιδί, πάλι…
                                                                     Όχι!
                                           Ποιο νόημα αύριο θα έχει πάρει αυτό το όχι;
                                                                   Ίσως, γιατί…


                                                       
                                              Δυο φορές  Άνοιξη

                                                              ***

                                     Ένα ερωτικό, κοινωνικό μυθιστόρημα
                                –μια ιστορία για παλιές και νέες επιθυμίες*  
                                         άλλες που αργοσβήνουν                                                                                               και άλλες που ζητάνε 
                                                   να ανθοφορήσουν 

1.5.14

"Στο νησί της Ροδιάς" - συνέντευξη στο www.mothersblog.gr


«Στο Νησί της Ροδιάς». Ο συγγραφέας Μάνος Κοντολέων μιλά στο Mothersblog για το νέο του παιδικό βιβλίο

http://www.mothersblog.gr/synenteyxeis/item/16864-sto-nisi-tis-rodias-o-syggrafeas-manos-kontoleon-mila-sto-mothersblog-gia-to-neo-tou-paidiko-vivlio

Συνέντευξη στη Φοίβη Λέκκα

Εχετε γράψει βιβλία τόσο για παιδιά όσο και για εφήβους, αλλά και για ενήλικες. Αγαπάτε εξίσου και τα τρία είδη; Σας δυσκολεύει κάποιο περισσότερο;
Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συχνά και ομολογώ πως κάθε φορά με ξαφνιάζει. Γιατί ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω που είναι το ασυνήθιστο. Όπως ως κοινωνικό άτομο έχω την διάθεση (και ελπίζω την ικανότητα) να επικοινωνώ με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, έτσι και ως συγγραφέας θέλω (και ελπίζω πως μπορώ) να γράφω άλλοτε για παιδιά, άλλοτε για εφήβους κι άλλοτε για ενήλικες. Τώρα ποιο από τα τρία αυτά είδη με δυσκολεύει περισσότερο, θα έλεγα πως το καθένα έχει τις δικές του ευκολίες και δυσκολίες. Πάντως και με τα τρία μου συγγραφικά προσωπεία στην ουσία παραμένω πάντα ο ίδιος.
Προσωπικά με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίο γράφετε για μια τόσο δύσκολη και μεταβατική περίοδο όπως είναι η εφηβεία. Τι είναι αυτό που σας προσελκύει στους εφήβους;
Οι έφηβοι με όλες εκείνες τις αντιθέσεις τους, με όλα εκείνα τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, με τα όνειρα και τους εφιάλτες τους, αποτελούν μια θαυμάσια πρώτη ύλη για ένα συγγραφέα. Θα έλεγα μάλιστα πως όταν γράφω ένα μυθιστόρημα με ήρωες εφήβους, βιώνω έντονα κι εγώ αυτές τις αντιθέσεις. Ίσως γι αυτό και τα έργα μου τα εφηβικά τόσο τα αγαπούν οι ίδιοι οι νέοι.
Στα βιβλία σας πραγματεύεστε δύσκολα θέματα. Είναι σημαντικό πιστεύετε τα παιδιά και οι έφηβοι να έρχονται σε επαφή με αυτά, όσο σκληρό και αν είναι;
Δύσκολα και σκληρά θέματα! Μα η ίδια η ζωή είναι δύσκολη και σκληρή, ακριβώς όπως είναι και γλυκιά και χαρούμενη. Η λογοτεχνία -παιδική, εφηβική ή ενήλικη- πρέπει να παρουσιάζει την αλήθεια. Όχι όμως με τρόπους τηλεοπτικούς, αλλά με εμβάθυνση και σεβασμό.
Όταν σέβεσαι τον αναγνώστη σου, αυτός το καταλαβαίνει, σε εμπιστεύεται και έτσι ακόμα κι όταν του αφηγείσαι μια σκληρή ιστορία, δεν τον πληγώνεις μα αντίθετα των ενδυναμώνεις. Θα έλεγα -κυρίως για τα κείμενα της παιδικής λογοτεχνίας- πως όσο πιο ζαχαρωμένα γράφει κανείς, τόσο πιο επικίνδυνος ως συγγραφέας είναι. Κι αυτό γιατί όπως η ζάχαρη κάνει κακό στο σώμα μας, έτσι και η ζαχαρωμένη ιστορία καταστρέφει την ψυχή μας.
Όλα τα βραβεία με τα οποία έχετε τιμηθεί, πέρα από προσωπική επιβράβευση, λειτούργησαν για σας και ως κίνητρο για να συνεχίσετε;
Θα είμαι ειλικρινής. Πάντα ένα βραβείο σου δίνει χαρά. Αλλά μεγαλύτερη είναι η χαρά όταν βλέπεις την αποδοχή από τους ίδιους τους αναγνώστες σου. Κι ακόμα πιο μεγάλο βραβείο είναι αυτό που σου προσφέρουν πρόσωπα που αγαπάς και που τους έχεις στερήσει την παρουσία σου για να γράψεις τις ιστορίες σου. Κάποτε η κόρη μου –μικρό κοριτσάκι τότε- μου έδωσε το δικό της βραβείο. Το είχε γράψει σε σελίδα του τετραδίου της. Λοιπόν, αυτό το βραβείο το έχω μαζί με όλα τα άλλα που κατά καιρούς έχω πάρει. Και ίσως να είναι και αυτό που πιο πολύ εκτιμώ.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε να γράφετε για παιδιά;
Νομίζω η ανάγκη μου να μπορώ να κάνω αυτό που από μικρός ονειρευόμουνα (να είμαι, δηλαδή, συγγραφέας) μαζί με την διάθεσή μου αυτά που γράφω να τα μοιράζομαι με όσους αγαπώ. Και επειδή ως γονιός αγαπώ πολύ τα παιδιά μου, ξεκίνησα να γράφω ιστορίες για παιδιά όταν η κόρη μου κι ο γιος μου ήταν μικροί, για εφήβους όταν μπήκανε στην εφηβεία... Και τώρα το ίδιο, ξαναρχίζω κοιτώντας τον εγγονό μου.
Στο τελευταίο σας βιβλίο «Στο Νησί της Ροδιάς» μιλάτε για την αξία της αγάπης και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Πιστεύετε ότι σε μια εποχή τόσο ωφελιμιστική όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, τέτοια μηνύματα έχουν απήχηση;
Αν δεν πίστευα στις δυνατότητες της καλής πλευράς των ανθρώπων δεν θα έγραφα βιβλία και κυρίως βιβλία για παιδιά. Έτσι κι αλλιώς η συγγραφή είναι μια πράξη αισιόδοξη καθώς αμφισβητεί τη λήθη. Και πόσο μάλλον όταν γράφεις για παιδιά. Γιατί το παιδί είναι το μέλλον.
Μιλήστε μου λίγο παραπάνω για το βιβλίο αυτό.
Είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Ιστορίες για τα παιδιά του κόσμου» που αποτελεί και τη συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Το πρώτο είχε κυκλοφορήσει πριν από ένα περίπου χρόνο. Και τα δυο είναι πανέμορφα εκδοτικά και τα κοσμούν οι μοναδικές εικόνες της Μυρτώς Δεληβοριά. Οι κεντρικοί ήρωες είναι ο μεγάλος Μάνος και ο μικρός Μάνος, ο παππούς και ο εγγονός. Μέσα από καθημερινές καταστάσεις και οι δυο αποφασίζουν να κάνουν πράξεις συμπαράστασης προς συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη από τη βοήθεια των άλλων. Και στα δύο βιβλία μέρος των κερδών δίδονται σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Του πρώτου στη Unicef, του δεύτερου στα Χωριά SOS.
Τι είναι αυτό που σας κάνει να συνεχίζετε να γράφετε μετά από τόσα χρόνια;
Μα για μένα γράφω σημαίνει αναπνέω. Κι άλλωστε δεν είμαι δα και τόσο μεγάλος! Κι ας σημειώσω πως ένας συγγραφέας δεν έχει σημασία πόσο νέος ή μεγάλος είναι. Θα έλεγα μάλιστα πως η ηλικία του προσφέρει πλούτο εμπνεύσεων. Και τον ίδιο-όταν μάλιστα γράφει και για παιδιά- τον διατηρεί νέο.
Ποιο είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχετε κερδίσει από την επαφή σας με τα παιδιά;
Τη διαρκή παιδικότητα

24.4.14

Δυο από τα βιβλία μου που πολύ αγαπήθηκαν... Και πάλι μαζί μου και μαζί σας

Ο Στέφανος, μαθητής του Λυκείου, ζει μαζί με τους γονείς του και τον μικρότερο αδελφό του. Σε ένα πάρτι, αυτός και ο πιο καλός του φίλος, ο Στάθης, θα γνωρίσουν τον Πέτρο και τη Νότα… και μαζί με αυτούς θα γνωρίσουν και άλλους τρόπους διασκέδασης. Έτσι η ζωή του Στέφανουθα αλλάξει, ενώ ο ίδιος όπως και ο φίλος του θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ένα ταξίδι που μπορεί να οδηγεί στον θάνατο.
Ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα για το μεγάλο πρόβλημα των ναρκωτικών. Για τους νεανικούς έρωτες, τις αστόχαστες αποφάσεις, αλλά και τα τραγικά αδιέξοδα. Από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα για νέους, που έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στη μικρή οθόνη.




Ένα βιβλίο που γράφτηκε από το συγγραφέα σε συνεργασία με τα παιδιά-αναγνώστες του περιοδικού Γεια χαρά, παιδιά.
Ο Εέ είναι ένας γοητευτικός εξωγήινος πιτσιρικάς, που βοηθάει τα παιδιά της γης να διορθώσουν όλα τα κακά που συσσώρευσαν στον κόσμο οι μεγάλοι. Κάνει τους στριμμένους καλούς, εξαναγκάζει τους ανήθικους εργοστασιάρχες να πάρουν μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, φυτεύει δέντρα, δείχνοντας το σωστό κι ανθρώπινο τρόπο ζωής, έναν αληθινά κοινωνικό κώδικα συμπεριφοράς, από την καθημερινή καλημέρα ως το κυκλοφοριακό...

29.3.14

Να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς .






Είναι ωραίο να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς .
Τα τελευταία επτά περίπου χρόνια, μαζί με την οικογένειά μου, ήρθα να μείνω σε μια περιοχή της Κηφισιάς –στις  Αδάμες.
Το σπίτι που φτιάξαμε μας χαρίστηκε από την αγάπη εκείνων που είχαν φροντίσει να γνωριστούμε,  κι εμείς με τη σειρά μας ονειρευτήκαμε και πάντα ελπίζουμε  να είναι για πολλά, πολλά χρόνια όχι μόνο η δική μας κατοικία, αλλά και ο χώρος που θα δούνε τα παιδιά και τα εγγόνια μας τα όνειρά τους να παίρνουν σάρκα και οστά.
Στη συγκεκριμένη, μάλιστα,  περιοχή είχα γνωρίσει πριν από χρόνια πολλά τη γυναίκα μου και στο σημείο του Κηφισού που τότε είχαμε ανταλλάξει τα πρώτα μας ερωτόλογα, σήμερα εκείνη κι εγώ κάνουμε τους απογευματινούς περιπάτους μας.
Την καθημερινότητά μου την φροντίζουν, ακόμα,  οι ίσκιοι των πλατανιών στους δρόμους γύρω από το Άλσος, οι μυρωδιές των cappuccino  από τα καφέ του κέντρου της πόλης και οι όμορφες συζητήσεις για βιβλία με φίλους παλιούς και νέους σε κηφισιώτικα σπιτικά ή σε αίθουσα της οικίας Δροσίνη.
Ζω, λοιπόν, σε ένα ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένο για μένα μέρος και είναι φυσικό να αισθάνομαι το πιο προσωπικό χώρο του σπιτιού μου –το γραφείο μου- πως είναι ο χώρος όπου δημιουργώ ενώνοντας το δικό μου χτες με το δικό μου αύριο.
Από το παράθυρο μου βλέπω την Πάρνηθα και ακούω τα πουλιά που έχουν φτιάξει τις φωλιές τους στις όχθες του ποταμού.
Μου αρέσει –πάντα μου άρεσε- μέσα στα βιβλία μου να τοποθετώ  πρόσωπα που αγαπώ και μνήμες δικές μου - όνειρα που θέλω να τα δω να γίνονται αλήθειες.  Έτσι ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή πως θα έγραφα ένα βιβλίο όπου σε αυτή τη γειτονιά θα έβαζα τον πιο πρόσφατο από τους ήρωές μου –τον ηλικιωμένο συγγραφέα Μανόλο- να συναντιέται με ένα μικρό, αξιολάτρευτο αγόρι, τον Μανολίτο.
«Μανόλο και Μανολίτο», λοιπόν…  Ο παππούς, που είμαι, κι ο εγγονός, που έχω, γίνανε  μέσα στις σελίδες  ενός μυθιστορήματος φιλαράκια  και σεργιανούνε στην ακροποταμιά που μου χάρισε  ένα έρωτα, τόσο  ζωντανό ώστε να υπάρχει –αυτός όπως η εφημερίδα Κηφισιά - κοντά μισό αιώνα τώρα.
Εξερευνούν, λοιπόν, οι δυο μου ήρωες τη γειτονιά του ποταμού και συναντούν μια γυναίκα που λέει διαχρονικές ιστορίες, μα και σ΄ ένα κτήμα με αμυγδαλιές επιβεβαιώνουν την παντοδυναμία της Αγάπης.
Έγραψα πιο πάνω πως είναι ωραίο να ζεις μέσα σε αυτό που αγαπάς.
Λοιπόν, η Κηφισιά είναι ο τόπος που αγαπώ και που μου αρέσει να ζω μιας και από τη μια έχει ανάμεσα της φίλους καλούς που μαζί τους μοιράζομε τις αναγνώσεις των βιβλίων μου και τα μυστικά της ψυχής μου, ενώ από την άλλη έχει το  σπίτι που κρύβει μέσα στα  σπλάχνα του μνήμες αγαπημένων προσώπων και όνειρα για ένα απλό, ανθρώπινο μέλλον.
Λογικό όλα αυτά να περνάνε και μέσα στα βιβλία που γράφω τώρα πια στα χρόνια της συγγραφικής μου (και όχι μόνο) ωριμότητας.
Η Κηφισιά, λοιπόν,  έγινε η τωρινή –και ελπίζω κι εύχομαι- και η τελευταία πατρίδα μου.

Την ευχαριστώ που με φιλοξενεί.

(Δημοσιεύτηκε στο επετειακό τόμο "50 Χρόνια" της Εφημερίδας "Κηφισιά", τον Μάρτιο του 2014) 

Το Νησί της Ροδιάς... στην Κρήτη




Στο νησί της Ροδιάς 
Μάνος Κοντολέων
εικον: Μυρτώ Δεληβοριά 
εκδ. Ψυχογιός
Κάπου υπάρχει ένα Νησί, κι ίσως υπάρχει κι ένα μεγάλο σπίτι κι ο κήπος είναι γεμάτος από ροδιές και στα δωμάτια του σπιτιού κατοικούν …Σποράκια από  Ρόδια.
Μια ιστορία, για κείνο το νησί, για μια γυναίκα που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, για ένα όνειρο που το έκανε πραγματικότητα ο πόνος , για έναν πόλεμο που έσβησε το όνειρο αλλά έδωσε τη θέση σε μια άλλη πτυχή του πόνου να αναπτυχτεί. Πόσα παιδιά, πόσα ρόδια άραγε να υπάρχουν σε τούτη τη γη; Πόσες Μανούλες, πόσες Ροδιές και πόσες Ρήγισσες; Κι ο Μάνος ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, πόσες εμπειρίες και πόσα πράγματα μάζεψε κι έμαθε  εκείνο το καλοκαίρι μαζί με τον παππού του κι όλα τα …σποράκια , στο Νησί.
Δύο ιστορίες  σε μια… από έναν πολύ αγαπημένο συγγραφέα. Ένα παραμύθι που μπλέκει το μύθο με την πραγματικότητα , που ευαισθητοποιεί όλα τα παιδιά αλλά και τις μάνες τους. Μακάρι να μην υπήρχαν τόσα πολλά …σποράκια, από την άλλη ευτυχώς που υπάρχουν τόσες πολλές Ροδιές ..., τόση αγάπη και τόση δύναμη προσφοράς .
Μια ακόμη ιστορία για τα παιδιά του κόσμου…
Ελένη Μπετεινάκη στο:  http://www.cretalive.gr/culture/view/ta-paramuthia-tou-sabbatou21/152686

22.3.14

Τα Σμαράγδια στο youtube

Από τη συλλογή "Πολύτιμα Δώρα" το Αερικό του Νότου, διάλεξε τα Σμαράγδια και ... μου τα πρόσφερε.
Την ευχαριστώ



https://www.youtube.com/watch?v=guf9K9XYuA4

17.3.14

Το Νησί της Ροδιάς στο... www.elniplex.com



Σε ξαφνιάζει ευχάριστα το καινούριο βιβλίου του αγαπημένου συγγραφέα Μάνου Κοντολέων! Ξεκινάς την ανάγνωση συναντώντας τον μικρό Μάνο, μαθητή του Δημοτικού Σχολείου, ο οποίος προετοιμάζεται για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Με ανάμικτα συναισθήματα έχει υποδεχτεί τη νεογέννητη αδερφούλα του στο σπίτι. Είναι ξέρετε αυτή η χαρμολύπη που γεμίζει την ψυχή. Ένα μικρό πλασματάκι που σε κάνει να θέλεις να το φροντίσεις μπαίνει στη ζωή σου, αλλά με τον ερχομό του στρέφει την προσοχή και τη φροντίδα των γονιών πάνω του.
Ό Μάνος λοιπόν εξαιτίας της μικρής νεοφερμένης στην οικογένεια, θα περάσει τις διακοπές μόνος με τον παππού και τη γιαγιά στο Νησί. Κι ενώ οι διακοπές ξεκινούν και έχουν όλα αυτά που περιμένει κανείς ήλιο, παιχνίδι, ξεγνοιασιά, στο Νησί ο Μάνος θα ζήσει μια εμπειρία μοναδική. Αν αναρωτιέστε ποιο Νησί, δεν θα πάρετε απάντηση. Το νησί που περιγράφει ο συγγραφέας δεν υπάρχει στα αλήθεια. Το δημιούργησε θέλοντας να μιλήσει με τον δικό του τρόπο για τα Παιδικά Χωριά SOS. Στην ερώτησή μας γιατί επέλεξε ένα «Νησί» για αυτό το σκοπό, o Μάνος Κοντολέων απάντησε στο ELNIPLEX:
«Στη θέση ενός χωριού SOS έφτιαξα ένα χωρίο σε Νησί, γιατί ήθελα να δώσω στο κείμενο μου μια σύνδεση των παιδιών χωρίς γονείς με τις συνθήκες που δημιουργούν παιδιά χωρίς γονείς.»
Εκεί λοιπόν, ο Μάνος θα συναντήσει παιδιά μικρότερα και μεγαλύτερα, δεκατέσσερις καινούριους φίλους, δεκατέσσερα σποράκια. Κι αυτά θα του αποκαλύψουν ένα-ένα την ιστορία τους. Πως έχασε το καθένα τους γονείς του, πως βρέθηκε στο Νησί να το φροντίζει η Ρήγισσα, στο Νησί της Ροδιάς.
Κι εκεί είναι που η τωρινή ιστορία των παιδιών, πλέκεται με την παλιά ιστορία του Νησιού, μια ιστορία μέσα στην άλλη με τον πάντα αριστοτεχνικό τρόπο του Μάνου Κοντολέων. Η ιστορία του νησιού είναι η ιστορία μιας κοπέλας της Ροδιάς που νιόπαντρη έχασε τον άντρα της τον Ρήγα, εξαιτίας του πολέμου, ενώ κυοφορούσε το κοριτσάκι τους, τη Ρήγισσα. Εξαιτίας του πολέμου το νησί ερήμωσε, παιδιά έμειναν ορφανά και μόνα. Η Ροδιά έβαλε τότε σκοπό της ζωής της να μετατρέψει το σπίτι της στο Νησί σε ένα «καταφύγιο» για αυτά τα παιδιά και για άλλα που έπειτα ήρθαν από άλλα μέρη, όταν η φήμη της εξαπλώθηκε. Κι όταν η Ροδιά έκλεισε για πάντα τα μάτια της, η κόρη της η Ρήγισσα, συνέχισε το έργο της. Κι έμεινε εκεί στο Νησί το άγαλμα της Ροδιάς, αλλά και το όμορφο δέντρο της να θυμίζουν σε όλους το έργο και την αγάπη που έδειξε. Όταν ρωτήσαμε τον Μάνο Κοντολέων γιατί επέλεξε τον συμβολισμό μέσω της ροδιάς, μας απάντησε:
«Το ρόδι μου δίνει την εικόνα μιας φωλιάς όπου μέσα της μεγαλώνουν μικρά ζουμερά πλάσματα. Τα ρόδια – παιδιά. Έτσι το δέντρο ροδιά έγινε εύκολα η βασική ηρωίδα του βιβλίου μου η Ροδιά.»
Το Νησί λοιπόν της Ροδιάς είναι τα Παιδικά Χωριά SOSόπου πολλά παιδιά στην Ελλάδα και ανά τον κόσμο, βρίσκουν φροντίδα, προστασία, μια μάνα της Αγάπης κι ένα σπίτι, όπως τα «είδε» η ματιά του συγγραφέα που συχνά πυκνά με τον εγγονό του τα επισκέπτεται. Κι όταν τον ρωτήσαμε πως έφτασε στη δημιουργία αυτού του βιβλίου μας απάντησε:
«Μέρος των εσόδων από την πρώτη έκδοση θα παραχωρηθούν στα Χωριά SOS όπως και με το προηγούμενο μου στην ίδια σειρά -Ιστορίες για τα παιδιά του κόσμου- είχαν δοθεί στη Unicef. Θέλω να τονίσω μια κοινωνική διάσταση του έργου του συγγραφέα.»
Το Νησί της Ροδιάς έχει την αλμύρα της θάλασσας. Έχει τις αντιθέσεις ενός παιδιού που «τα έχει όλα» και ξαφνικά ανακαλύπτει πως υπάρχουν παιδιά που δεν θα είχαν ούτε τα αυτονόητα αν κάποιοι δεν έβλεπαν πέρα από τον εαυτό τους. Κι όταν προς το τέλος το μικρό αγόρι πέφτει και ματώνει το γόνατό του, μου φάνηκε πως μάτωσε λίγο η ψυχή του, καθώς ήρθε σε επαφή με μια «άλλη» πραγματικότητα, πιο τραχιά από τη δική του και γδάρθηκε. Αλλά μη νομίζετε ότι το βιβλίο του Μάνου είναι μίζερο κι απαισιόδοξο. Αντιθέτως έχει την αισιοδοξία του καλοκαιρινού ήλιου και μελωδίες  από το «Τρεχαντηράκι» που τραγουδάει η Χορωδία των παιδιών τα απογεύματα στο Νησί και θαρρείς πως την ακούς. Είναι κι οι όμορφες πινελιές της Μυρτώς Δεληβοριά που συμπλέουν με το κείμενο, πότε σαν παιδικές ζωγραφιές, πότε σαν παραδοσιακά νησιώτικα κεντήματα. Κι η έκδοση επιμελημένη, με σκληρόδετο εξώφυλλο και όμορφο χαρτί που χαίρεσαι να το αγγίζεις!
Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου είναι αφιερωμένες στα Παιδικά Χωριά SOS και τη δράση τους και το κάλεσμα του συγγραφέα προς το αναγνωστικό κοινό να τα επισκεφτεί και να τα γνωρίσει.
Ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο το καινούριο βιβλίο του Μάνου Κοντολέων γιατί μας αρέσει ο προορισμός του!

Μαίρη Μπιρμπίλη

http://www.elniplex.com/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%89-3/