Ζώρζ Σαρή (1925 – 2012)

Μαζί με το συγγραφικό (και όχι μόνο) alter ego της, την Άλκη Ζέη, υπήρξε εκείνη η συγγραφέας βιβλίων για παιδιά και νέους που κατάφερε να σπάσει (στην εποχή του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα) το φράγμα της απαξίωσης των εκπροσώπων αυτού του είδους της λογοτεχνίας.
Από αυτήν τη σκοπιά (και πάντα μαζί με τη Ζέη) νομίζω πως μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος συνέχειας της Πηνελόπης Δέλτα.
Όπως η Δέλτα, έτσι και οι Σαρή και Ζέη, γράψανε κείμενα που αν και εντάσσονται στην Παιδική και Νεανική Λογοτεχνία, εντούτοις ακολουθούν τις φόρμες δομής κλασικών μυθιστορημάτων για ενήλικες.
Όπως η Δέλτα, έτσι και οι Σαρή και Ζέη, ζήσανε ανάμεσα σε καταξιωμένους και ηγετικούς εκπροσώπους της πολιτικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής τάξης των εποχών τους.
Και βέβαια και οι τρεις τους μιλήσανε μέσα στα βιβλία τους για τα κυρίαρχα ρεύματα ιδεολογιών που καθορίζανε τον ρου της Ιστορίας.
Η αμέσως επόμενη γενιά των συγγραφέων της λογοτεχνίας που έχει να κάνει με τη νεότητα, εμπλούτισαν και εμπλουτίζουν αυτά τα ρεύματα. Και από αυτήν την άποψη, Ζέη και Σαρή μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως κατοχύρωσαν τη διεύρυνση σε επίπεδο θεμάτων και απόψεων.
Η Ζωρζ Σαρή, ειδικά, κατάφερε να δώσει στις ηρωίδες της μια τρυφερά ανθρώπινη και ευαίσθητα κοριτσίστικη επαναστατικότητα και έτσι να προσφέρει την ευκαιρία στο κοινό της να ονειρεύεται την ίδια ώρα που επαναστατούσε.
Δεν έκρυψε την αστική καταγωγή της –για τη Σαρή ο αστός είναι φορέας νέων ιδεών και προοδευτικών αντιλήψεων.
Με μια τέτοια στάση –σήμερα απολύτως αποδεχτή, μα την μετά τη δεκαετία του ’60 εποχή, ίσως όχι και τόσο ευπρόσδεκτη- μεγάλωσαν γενιές και γενιές αναγνωστών.
Κορίτσια και αγόρια που μάθανε να διαβάζουν καλά μυθιστορήματα, να βλέπουν πόσο έντονα το ατομικό συνυπάρχει με το συλλογικό, να αναγνωρίζουν στους χάρτινους ήρωες δικά τους όνειρα μα και αδιέξοδα.
Η Ζωρζ Σαρή διέθετε δίπλα σε μια πλούσια παιδεία και μια μεγάλη ικανότητα επικοινωνίας. Το θεατρικό ταπεραμέντο της ποτέ δεν έπαψε να παρεμβαίνει στον τρόπο που συνομιλούσε με τους αναγνώστες της.
Τελικά ήταν μια συγγραφέας με μύθο. Οι πρώτες γενιές των αναγνωστών της την βλέπανε δίπλα σε πρόσωπα-θρύλους -Μελίνα, Πέρκινς, Βούλγαρης κ.α.
Ο μύθος της, λοιπόν, ήταν σε γερά θεμέλια θεμελιωμένος και για αυτό ακόμα και προτού μας αποχαιρετήσει, είδε το έργο της να αναγνωρίζεται ως κλασικό.
Μια γυναίκα που πολύ αγαπήθηκε, αγάπησε.
Μα και πόνεσε… Πόνεσε πολύ.
Μαζί της φεύγει μια εποχή -τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος της.
Μα τα μυθιστορήματα της Ζωρζ Σαρή θα υπάρχουν πάντα για να μας θυμίζουν τα χρόνια που η Ελλάδα ονειρεύοτανε.

Στον ... Εξώστη

http://www.exostispress.gr/SGK-426

Πώς είστε;
Φοβισμένος, θυμωμένος… Αισθάνομαι αδικημένος…

Πώς αντιλαμβάνεστε την Κρίση και πώς σας επηρεάζει;
Την αντιλαμβάνομαι ως κρίση αξιών της δυτικής κοινωνίας και με την ίδια λογική αισθάνομαι να με επηρεάζει.

Ποιες είναι οι ρίζες της Κρίσης;
Η σταδιακή υποχώρηση των αξιών και η αντικατάσταση κάθε ιδεολογίας με την θεοποίηση της κατανάλωσης

Η περίοδος που περνάμε θα ευνοήσει την παραγωγή «σοβαρών» βιβλίων;
Δεν το ξέρω… Λογικά ναι. Τουλάχιστον αυτό δείχνει το παρελθόν. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως αυτό που ζούμε είναι κάτι το πρωτόγνωρο.

Ποια είναι η σχέση σας με τις νέες τεχνολογίες, το Web, τα Social Media;
Ξέρω να τις χρησιμοποιώ.

Δέκα βιβλία στα οποία «πρέπει» να ανατρέχει κανείς. Ή όσα θέλετε.
Μα τώρα τι μου ζητάτε! Πέρασα τη ζωή μου όλη μέσα στα βιβλία. Κάθε μορφής βιβλία και κάθε αξίας κείμενα. Πώς γίνεται μέσα σε όλα αυτά να επιλέξω δέκα ή εκατό;…

Γενικώς: γιατί τα βιβλία;
Γιατί μέσα από αυτά γνωρίζεις τον εαυτό σου… Που πάει να πει τον άλλον.

Αλλάζει η λογοτεχνία τον κόσμο;
Ναι, αλλά όχι από μόνη της.

Τι είναι η ανάγνωση, και πιο ειδικά η ανάγνωση των δικών σας βιβλίων;
Γενικά η ανάγνωση είναι ένας τρόπος επαφής. Και ως μια τέτοια επαφή βλέπω και την ανάγνωση δικών μου έργων. Κάποιοι με πλησιάζουν πολύ κοντά και ακούνε τις κρυφές μου σκέψεις.

Ο «ιδανικός αναγνώστης» υπάρχει; Χρειάζεται να υπάρχει;

Ο ιδανικός αναγνώστης ενός έργου είναι αυτός που και το έγραψε.

Ένας μέντορας σας;

Δεν είχα και δεν έχω μέντορες. Είχα κι έχω ανθρώπους που με αγαπούν και με πιστεύουν.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα γράφετε;

Όσο πιο εύκολα μου συμβαίνει να γράφω, τόσο και πιο δύσκολα έχω φτάσει σε αυτήν την ευκολία.

Πώς επιλέγετε τους τίτλους των βιβλίων σας;

Με οδηγό την έμπνευση μιας στιγμής.

Τι χάνετε γράφοντας;

Στη ζωή υπάρχει ισορροπία. Χάνω αυτό που κερδίζω. Την επαφή με τους άλλους.

Πείτε μας λίγα πράγματα για το τελευταίο σας βιβλίο, και για το επόμενο.
Μόνο για το τελευταίο μπορώ να μιλήσω. Αυτό που θα έρθει ακόμα δεν το γνωρίζω και τόσο καλά για να μιλήσω γι’ αυτό. Το τελευταίο, λοιπόν… «Δε με λένε Ρεγγίνα… Άλεχ με λένε…», ένα μυθιστόρημα με θέμα τη σεξουαλική εκμετάλλευση των νέων. Θέμα άγριο που όμως κάποια στιγμή έπρεπε λογοτεχνικά να το αντιμετωπίσω… Θέλησα να περιγράψω με ρεαλισμό τις συνθήκες, αλλά χωρίς να αφήσω την τραγικότητα να κυκλοφορεί με τυμπανοκρουσίες.



Ποια πιστεύετε ότι είναι η θέση σας στον «ελληνικό κανόνα» της λογοτεχνίας;
Εγώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση;

Μουσική, κινηματογράφος, τέχνες.
Μέσα στην καθημερινότητά μου.

Νιώθετε να αλλάζετε;
Ανεπαισθήτως…

Ο θάνατος;
Μια αδικία…

Μια ερώτηση που δε θα θέλατε να απαντήσετε;
Ποια πράξη μου είναι αυτή που με έκανε να ντραπώ πολύ, μα πολύ…

Ο αδελφός της Ασπασίας 3 στη Φωνή της Κω

Στην ιστοσελίδα www.kosvoice.gr ο Βασίλης Κουτσιαρής, παρουσιάζει με τα παρακάτω λόγια τον τρίτο τόμο του "Αδελφού της Ασπασίας"

Ο Δαμιανός μαζί με την Ασπασία, τον μπαμπά του, τη μαμά του και όλη την παρέα θα επισκεφτούν την Καλορίγανη για να πάρουν μέρος στο Φεστιβάλ Αφήγησης που θα πραγματοποιηθεί εκεί.
Η συμμετοχή του Αστέριου Αστερά , του Χελιδονή, της Περιστεράς και της Χηνίτσας στο Φεστιβάλ προβληματίζουν τον Δαμιανό και την παρέα του. Φοβούνται πως η παρουσία τους εκεί, θα έκανε το Φεστιβάλ να χάσει την ταυτότητά του.
Ο Δαμιανός με την αγαπημένη του Ασπασία θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν αυτό.
Ο αδελφός της Ασπασίας 3 (Κατασκήνωση κάτω από τα… ζώδια) είναι η τρίτη συνέχεια του επιτυχημένου βιβλίου «Ο αδελφός της Ασπασίας» που κυκλοφόρησε το 1996.
Αν και θεωρώ τις συνέχειες των επιτυχημένων βιβλίων, αν όχι αποτυχημένες, σίγουρα πάντως κατώτερες, «Ο αδελφός της Ασπασίας 3» αποτελεί εξαίρεση.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση και στα τρία βιβλία είναι ο τρόπος που ο συγγραφέας δίνει εμβόλιμα πληροφοριακά στοιχεία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών.
Η Μυθολογία ξεδιπλώνεται μπροστά μας, δια στόματος Δαμιανού, και οι ήρωές της , ο Δίας, η Άρτεμις, η Αφροδίτη και τόσοι άλλοι μας μεταφέρουν σε τόπους ονειρεμένους, γνωστούς στα παιδιά και κάπως ξεχασμένους σε μας τους μεγαλύτερους.
Χιούμορ, μοιρασμένο σε σωστές δόσεις σε όλο το βιβλίο. Μεγάλη βοήθεια σε αυτό προσφέρουν ο μπαμπάς του με τα υπέροχα σαρδάμ και το μαγκάκι, ο μικρός Γιωργής.
Η αδυναμία και η αγάπη του ήρωα για την αδελφή του είναι ξεκάθαρη πια στο τρίτο μέρος. Ανταγωνισμός, ζήλια και θυμός έμειναν στα προηγούμενα βιβλία.
Στο βιβλίο θίγεται το θέμα της διατήρησης της πολιτισμικής μας ταυτότητας που έχει ως βάση τη φιλία, την οικογένεια, την ευγενή άμιλλα και τόσες άλλες αξίες.
Τα παιδιά, με τα όμορφα ασπρόμαυρα σκίτσα της Τέτης Σώλου και τις χιουμοριστικές εικόνες σε κάθε σχεδόν σελίδα του βιβλίου, θα ενθουσιαστούν σίγουρα. Το βιβλίο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις επιτυχημένες ξένες σειρές βιβλίων που κυκλοφορούν.
Η συγγραφική πένα του Μάνου Κοντολεών για άλλη μια φορά ξεχωρίζει για τη φρεσκάδα , την πρωτοτυπία και την ευελιξία να χειρίζεται τα δύσκολα με τέτοια απίστευτη ευκολία.
«Αν ένα βιβλίο σε κάνει να σκέφτεσαι τις αλήθειες της ζωής, σε κάνει να γελάς ή να δακρύζεις» , τότε έχει καταφέρει το στόχο του. «Ο αδελφός της Ασπασίας » ανήκει σε αυτή την κατηγορία βιβλίων.

Ξέρω τί να ψηφίσω;

Βιβλιοφιλικό αυτό το blog, αλλά ως βιβλιόφιλος απάντησα σε σχετική ερώτηση του http://www.tvxs.gr/
και συγκεκριμένα στη σελίδα του : http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ksero-ti-na-psifiso-apanta-o-syggrafeas-manos-kontoleon 

Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα "Ξέρω τι να ψηφίσω;" του tvxs.gr, προσωπικότητες των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας Μάνος Κοντολέων.





Την 6η Μαίου του 2012 θα γίνουν στη χώρα μας–συνέχεια αυτό ακούω- οι πιο κρίσιμες εκλογές από τη μεταπολίτευση και μετά.
Μα εγώ πιστεύω πως κάθε εθνική εκλογική διαδικασία είναι πάντα κρίσιμη. Γιατί αυτό που το εκλογικό σώμα αποφασίζει ακόμα και για μια φαινομενικά ουδέτερη περίοδο, τελικά θα επηρεάσει ότι θα συμβεί αργότερα και το οποίο θα χαρακτηριστεί ως κρίσιμο.
Αν φτάσαμε εδώ, στο θάνατο κάθε ελπίδας, από κάπου και κάποτε ξεκινήσαμε.
Με άλλα λόγια η συνείδηση του ενεργού πολίτη πρέπει πάντα να είναι άγρυπνη και έτοιμη να αποφασίζει εκείνο που σε κάθε στιγμή θα κρίνει ως σωστό.

- Με ρωτάτε, αν έχω αποφασίσει το τί θα ψηφίσω και το γιατί.....

Μα, με αυτή, λοιπόν, τη λογική έχω αποφασίσει το ποιο κόμμα θα ψηφίσω. Ποτέ δε θυμάμαι τον εαυτό μου να μην ήξερε ποιο κόμμα θα ψήφιζε έστω και αν οι εκλογές γινόντουσαν άξαφνα.
Ο κομματικός σχηματισμός που σε λίγες μέρες θα ενισχύσω με την ψήφο μου, είναι ένας σχηματισμός που και άλλοτε τον έχω εμπιστευθεί. Όχι πάντα, οφείλω να ομολογήσω. Υπήρξαν φορές που είχα αποφασίσει την αποχή. Κι αυτή μια στάση πολιτική θεωρώ πως είναι. Στάση, μάλιστα, ιδιαιτέρως επώδυνη. Αλλά τότε –κάποιες φορές στο παρελθόν- πίστευα πως έπρεπε να υποστώ αυτόν τον πόνο. Όχι, όμως αυτή τη φορά. Τώρα δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, χώρος για επώδυνες διαμαρτυρίες. Μα για δυναμικές –όσο και δημοκρατικές- αντιδράσεις και αντιστάσεις. Έτσι έχω επιλέξει ένα συγκεκριμένο κόμμα και δεν αφήνω τον εαυτό μου να παρασύρεται από τις κάπως εστετίστικες αμφιβολίες άλλων εποχών.

- Και ποια, τάχα είναι τα διλήμματά που αφορούν στις επερχόμενες εκλογές;

Σε αυτήν την ερώτηση έχω να πω πως δεν υπάρχουν διλήμματα κατά την άποψή μου. Δηλαδή, ανάμεσα σε τι έχουμε να επιλέξουμε; Στη προπαγάνδα μιας πτώχευσης ή στη βεβαιότητα μιας σταδιακής ανέχειας; Στη ψευδαίσθηση εθνικής ελευθερίας ή στην κοπιαστική εθνική αξιοπρέπεια; Στον εξευτελισμό των εργασιακών δικαιωμάτων ή στην θαρρετή αντίδραση απέναντι στην ανεργία;

- Και με ακούτε, να λέω όλα αυτά και αναρωτιέστε γιατί ακριβώς προβληματίζομαι.

Λοιπόν, προβληματίζομαι επειδή δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αυτοί που απέτυχαν οικτρά να πείθουν ένα μέρος του λαού και να το κάνουν να τους εμπιστεύεται ξανά.
Ναι, προβληματίζομαι καθώς βλέπω να συνεχίζεται η κρατική αυθαιρεσία και η ατιμωρισία όσων παρανόμησαν και συνεχίζουν να παρανομούν.
Και ακόμα προβληματίζομαι καθώς για πολλοστή φορά βλέπω να καλούνται οι μη κατέχοντες να σώσουν τους κατέχοντες.
Και προβληματίζομαι που πάντα τα ΜΜΕ παραπλανούν και παραποιούν. Παραπλανούν όσους τα εμπιστεύονται και παραποιούν γεγονότα και συνθήκες.
Ναι, προβληματίζομαι καθώς φοβάμαι πως όλα αυτά θα μας φέρουν μπροστά σε μια ανεξέλεγκτη βία.

- Και πως θεωρώ –άραγε- ότι τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να επηρεάσουν θετικά την πορεία της χώρας; Με ποια τυχούσα διαμόρφωσή τους;

Ε, σας λέω, πως θεωρώ ότι μόνο αν ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό σκηνικό -αυτό το σκηνικό που έχει γεράσει, κάτι περισσότερο που έχει σαπίσει- τότε μόνο θα υπάρξει κάποια ελπίδα. Μόνο αν ανατραπεί και ξαναστηθεί ένα νέο πολιτικό ήθος και ύφος, κάτι που θα στηρίζεται –και πάλι- στα μεγάλα επιτεύγματα της Δύσης –τον Διαφωτισμό και στη Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Μόνο αν γίνει κάτι τέτοιο, η πορεία της χώρας θα πάρει μια ανοδική ρότα. Αυτό πιστεύω.

- Αλλά, από την άλλη νομίζω ότι ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα δεν μπορεί ν' αλλάξει ουσιαστικά κάτι γιατί....

Γιατί θα πρέπει όλα αυτά να αλλάξουν σε ένα πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αναζητώ την Ευρώπη των Λαών που κάποτε μαζί με πολλούς (αφελείς;) άλλους πίστεψα. Όχι, δεν θέλω να ζω σε μια Ευρώπη των Τραπεζών.

- Μα αν επιμένετε και με ρωτάτε πως πιστεύω ότι τα εκλογικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να φέρουν σημαντικές αλλαγές στη χώρα…

Τότε θα σας έλεγα ευθαρσώς πως μόνο αν εμποδιστούν οι δυνάμεις, που μέχρι τώρα κυβερνούσαν ελέω λαού, να συνεχίσουν να κυβερνούνε.

- Άρα, το σημαντικότερο θέμα που διακυβεύεται στις εκλογές της 6ης Μαϊου κατά την προσωπική μου άποψη είναι....

Ε, ναι, είναι η ατομική αξιοπρέπεια και η απόκτηση μιας συνείδησης πως ότι έως τώρα μας κυβέρνησε ήταν σαθρό και πρέπει –ναι, πρέπει- να το αλλάξουμε.
… Δείχνω ουτοπιστής; Ακούγομαι ανεδαφικός; Μα ένας συγγραφέας μια ουτοπία πάντα αναζητά και ονειρεύεται να υλοποιηθεί αυτό που οι περισσότεροι δεν πιστεύουν πως υπάρχει.
Μόνο με τέτοιες ελπίδες – όνειρά – ιδέες προχώρησε ο κόσμος. Από τον καιρό της Αντιγόνης έως…
…Έως σήμερα και αύριο –λέω γιατί εν τέλει είμαι αισιόδοξος.
Παρατηρώ το βλέμμα ενός παιδιού που μόλις έκλεισε τον ένα χρόνο ζωής και βλέπω κι εγώ με τα δικά του μάτια τον κόσμο. Και τον μαθαίνω ξανά… Τον θαυμάζω.

Ο τρίτος Δαμιανός

Λοιπόν, να που έγινε κι αυτό.
Κατάφερα να φτιάξω ένα 'χάρτινο' ήρωα που πρωταγωνιστεί σε παραπάνω από ένα μυθιστορήματα.
"Ο αδελφός της Ασπασίας" -πρώτη έκδοση 1992
"Ο αδελφός της Ασπασίας 2 - Μεγάλο Βραβείο, Μεγάλοι Μπελάδες" -πρώτη έκδοση 2011
"Ο αδελφός της Ασπασίας 3- Κατασκήνωση κάτω από τα... ζώδια" -πρώτη έκδοση 2012
Όλα κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πατάκη.
Στον πρώτο τόμο τις εικόνες τις είχε κάνει ο Αντώνης Καλαμάρας.
Στα επόμενα έβαλε το χεράκι της η Τέτη Σώλου.
Το πως έγινε και γραφτήκανε αυτά τα τρία βιβλία και το πως ο Δαμιανός είναι πλέον ο πρώτος με ανθρώπινη μορφή serial hero της ελληνικής λογοτεχνίας για παιδιά... Ε, αυτό θα το διαβάσετε σε μια επόμενη ανάρτηση.
Εδώ ας προσθέσω, μόνο, αυτό που γράφει το οπισθόφυλλο του τρίτου τόμου:

Ο Δαμιανός κάνει κατασκήνωση σε μια πλαγιά του Ολύμπου. Μαζί του όλη η γνωστή παρέα –ο μπαμπάς, η μαμά, η Ασπασία (Βέβαια! ), η θεία Ζωζώ, ο Γιωργής, η Μυρσίνη…
Βρέθηκαν εκεί για να περάσουν 15 μέρες στην εξοχή, αλλά και για να σώσουν την κατασκήνωση και το Φεστιβάλ Αφήγησης της Καλορίγανης από τα χέρια του Αστέριου Αστερά και των τριών… Πουλιών του.
Και στον αγώνα αυτό, αρχηγός ο ίδιος ο Δαμιανός που αφηγείται ιστορίες για τα …Ζώδια.
Κι έτσι, εκεί στη ραχούλα με τη βρύση και κάτω από τα αστέρια, ο Δαμιανός, από βραδιά σε βραδιά, γράφει… Ιστορία, μιλώντας για παλιές, μα και σύγχρονες ιστορίες.

Το τρίτο βιβλίο του αξιαγάπητου Αδελφού της Ασπασίας –του έλληνα Μικρού Νικόλα και του πρώτου παιδιού - serial hero της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας.

Βραβείο στο "Οι επτά ζωές του Κόμπου"

2 Απριλίου 2012

Ελληνικό Τμήμα της IBBY
(International Board on Books for Young People) /
Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

Βραβείο σε
Βιβλίο με εκτενές παραμύθι ή μυθιστόρημα για παιδιά


Άννα Κοντολέων
Οι εφτά ζωές του Κόμπου
Εκδόσεις Πατάκη



Ο Κόμπος είναι ένας γάτος βασιλικής γενιάς και αριστοκρατικών αξιώσεων που φιλοξενείται από μια ασυνήθιστη οικογένεια.
Μόνο που στην περίπτωση του Κόμπου οι εφτά ζωές του ίσως είναι λίγες για να μπορέσει από τη μια να χαρεί όλα εκείνα τα ξεκαρδιστικά που συμβαίνουν στην οικογένεια που μαζί της ζει και από την άλλη για να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές μιας ανεπανάληπτης περιπέτειας που θα αλλάξει τη ζωή του και θα τον ωριμάσει.
Ο κύριος Φώντας –ο πατέρας– είναι ένας μονίμως αφηρημένος συγγραφέας παιδικών
βιβλίων που όλο μπλέκει σε μπελάδες, η κυρία Βάνια –η μητέρα– είναι μια Ρωσίδα… από τη Μάνη με πολύ αυταρχικό χαρακτήρα που όλο μπλέκει σε καβγάδες, η Aμαλία –η κόρη– είναι ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι που λατρεύει το κοντραμπάσο και μόνο για τον γάτο της ενδιαφέρεται και ο Διονύσης –ο γιος– …αυτός είναι ένας μικρός νταής που όλο κάποιο καινούριο κόλπο μηχανεύεται.
Μαζί τους ζει και ο Λούσιας, ένας σκύλος με χαμηλή αυτοπεποίθηση που έχει το μυαλό του μόνο στο φαΐ. Όλοι μαζί αντιμετωπίζουν ένα σωρό ξεκαρδιστικές και απίστευτες περιπέτειες, μέχρι τη μέρα που ο Κόμπος θα βρεθεί μόνος του σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και θα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να καταφέρει να επιβιώσει.

Το βιβλίο, γραμμένο με χιούμορ, περιγράφει τις περιπέτειες ενός γάτου που ζει το
μεγαλύτερο μέρος της ζωής στο προστατευτικό περιβάλλον μιας οικογένειας –
ενδιαφέρουσας, τρελούτσικης αλλά μέσα στα γνωστά πλαίσια. Κάποια στιγμή, αυτός
ο αριστοκράτης, υπεροπτικός γάτος θα βρεθεί μόνος του, παρέα με τους κεραμιδόγατους.
Θα αλητέψει, θα γνωρίσει διαφορετικούς χαρακτήρες, θα ερωτευτεί, θα νιώσει την απώλεια.
Ουσιαστικά είναι μια πορεία από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και την ενηλικίωση.
Ακόμα είναι μια εξοικείωση των παιδιών με την απώλεια του κατοικίδιου.

Η Άννα Κοντολέων σπούδασε θεατρολογία και υποκριτική και σήμερα ασχολείται με το θέατρο και τη
διδασκαλία, τη μετάφραση και τη συγγραφή. Το βιβλίο «Οι εφτά ζωές του Κόμπου» είναι το πρώτο της
μυθιστόρημα. Είναι εμπνευσμένο από την προσωπικότητα και τη ζωή του γάτου της του Κόμπου, που
συντρόφεψε όλη την παιδική και την εφηβική της ηλικία. Από τις Εκδ. Πατάκη κυκλοφορεί
επίσης το παραμύθι της «Ένας πλανήτης στο πλυντήριο».

Η Ρεγγίνα και ο Άλεχ στη Ραδιοτηλεόραση

Καταπληκτικό το βιβλίο σας αλλά και τρομερά λυπηρό …Μπαίνεις στο τριπ των παιδιών και τρομάζεις .

Τρομερά λυπηρό, το χαρακτηρίζετε –ναι, είναι! Μα αυτό που πάντα ήθελα να παίρνω και να δίνω με τη λογοτεχνία δεν είναι μόνο η χαρά, μα και η λύπη… Ή μάλλον η γνώση λυπηρών καταστάσεων έτσι ώστε να γνωρίζω την υποχρέωσή μου στο να αντιδρώ. Πόσο μάλλον τέτοιες εποχές όπου το άγριο και το άδικο έχει εισέλθει και εντός των συνόρων της Ευρώπης –της κοιτίδας του πολιτισμού και των μεγάλων ιδεών.

Η ιστορία σας μιλάει για τη φρικτή εκμετάλλευση δυο Αραβόπουλων σε εμπόλεμη ζώνη που για να επιβιώσουν υφίστανται βιασμό. Δυστυχώς όμως αυτά τα τραγικά συμβαίνουν και σε ευνομούμενες χώρες …

Πουθενά μέσα σε όλο το κείμενο δεν αναφέρω τον τόπο όπου ζούνε οι ήρωές μου. Όπως και δεν ονομάζω τον άλλον τόπο, αυτόν που ο Άλεχ καταφεύγει ως πολιτικός πρόσφυγας. Ηθελημένα βέβαια έκανα κάτι τέτοιο. Γιατί τέτοια γεγονότα, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η σεξουαλική εκμετάλλευση των νέων , δυστυχώς, είναι πλέον κάτι το παγκόσμιο. Και θα ήθελα ακόμα ο αναγνώστης μου να πρόσεχε πως ενώ ο πρώτος τόπος όπου ζούνε η Ρεγγίνα και ο Άλεχ είναι χώρα με δικτατορικό καθεστώς, ο άλλος τόπος όπου καταφεύγει ο Άλεχ έχει δημοκρατία. Κι όμως το ίδιο γεγονός θα συμβεί και στους δυο αυτούς τόπους. Βέβαια, κατανοώ το ότι οι περισσότεροι αναγνώστες μου κάπου τοποθετούν τους ήρωες σε αραβική χώρα. Μπορεί να μην έγραψα για μια συγκεκριμένη περιοχή, αλλά για λόγους αφηγηματικής ενδυνάμωσης, κάτι άφησα να υπαινίσσεται.

Σε ένα από τα ταξίδια σας στον κόσμο «ανταμώσατε »–λέτε –την Ρεγγίνα και τον Άλεχ. Μιλήστε μας για αυτό …

Με πολλούς τρόπους μπορεί κάποιος να ταξιδέψει. Ένας από αυτούς είναι και η λογοτεχνία, ένας άλλος είναι ο κινηματογράφος. Έχω κατά καιρούς διαβάσει βιβλία με παρόμοιο θέμα. Έχω, όμως, εδώ και δέκα περίπου χρόνια δει και πολλές ταινίες από χώρες της Ασίας ή της κεντρικής / ανατολικής Ευρώπης. Τις ταινίες αυτές τις παρακολούθησα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους Ολυμπίας. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό φεστιβάλ, όπου όλες οι ταινίες του έχουν να κάνουν με τα παιδιά και τους νέους. Ανάμεσα σε αυτούς τους ήρωες των ταινιών, υπήρξαν κάποιοι που στάθηκαν η πρώτη ύλη για να πλάσω τη δικιά μου Ρεγγίνα, τον δικό μου Άλεχ, τους δικούς μου Σαπίτ και Ταπίτ, αλλά και τους δικούς εμπόρους λευκής σάρκας.

Τα βιβλία σας «Οι δυο τους και οι άλλοι δύο», « Ανίσχυρος άγγελος», «Ροκ ρεφρέν» μιλούν για νεαρά παιδιά. Έχω όμως την αίσθηση ότι διαβάζονται κυρίως από μεγάλους …

Μα όλα τα βιβλία μου που έχουν εκδοτικά ενταχθεί στην κατηγορία «Λογοτεχνία για νέους» είναι μυθιστορήματα που άνετα μπορεί κάποιος ενήλικας όχι μόνο να τα διαβάσει, αλλά και να τα ευχαριστηθεί. Η λογοτεχνία δεν έχει ηλικιακούς περιορισμούς. Απλώς εδώ τα κεντρικά πρόσωπα είναι νέοι και η οπτική των έργων διαθέτει κάτι το νεανικό. Μακάρι, λοιπόν, να διαβάζονται και από μεγάλους, όπως μου λέτε. Καλό θα τους κάνει… Πάντως από νέους σίγουρα διαβάζονται, αν κρίνω από τα γράμματα εφήβων που παίρνω και από τις προσκλήσεις που δέχομαι για να συναντηθώ μαζί τους.


Όλες σας όμως οι ιστορίες βγάζουν στο τέλος… Γεύση πικραμύγδαλου. Εκτός της Ρεγγίνας της τελευταίας που μόνο δάκρυα έβγαλε …

Κλάψατε; Λοιπόν, το κλάμα του αναγνώστη μου θα ήθελα να είναι ο προπομπός μιας επανάστασης. Ενός «ποτέ πια!»… Ένα βιβλίο -το πιστεύω- δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά ένα βιβλίο – κι αυτό το πιστεύω- μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο. Καθόλου αμελητέα μια τέτοια αλλαγή

Όταν βάζετε τελεία στο τελευταίο κεφάλαιο κάθε γραπτού σας αφήνετε πίσω τους ήρωες σας η ακόμα σας συντροφεύουν και μετά…

Ακολουθούν τους δρόμους τους. Ζούνε τις ζωές τους. Τις περισσότερες φορές χωρίς να με ρωτούνε και να μου ζητάνε τη γνώμη μου… Αλλά εγώ δεν τους ξεχνώ και θέλω να πιστεύω πως μήτε εκείνοι με ξεχνούνε…

Αναφέρεστε συχνά στους φίλους σας. Προφανώς παίζουν σπουδαίο ρόλο στην ζωή σας..

Οι δικοί μου άνθρωποι –οικογένεια και φίλοι- είναι η καθημερινότητά μου. Η πηγή των συναισθημάτων μου.

Κλείνοντας Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Ναι. Έχω ετοιμάσει το τρίτο βιβλίο του περίφημου «Αδελφού της Ασπασίας», του Δαμιανού και ακόμα δύο βιβλία μιας νέας σειράς ιστοριών που αν και για παιδιά, νομίζω πως θα αγγίζουν και τους μεγάλους. Δυο νέοι, λοιπόν, ήρωες με συντροφεύουν –ο Μανόλο και ο Μανολίτο, ένας ηλικιωμένος κύριος και ένα ανήσυχο αγόρι. Με μυούν σε ιστορίες ανακάλυψης –όχι εφευρέσεων, μα συναισθημάτων.


Τίνα Πανώριου

Ραδιοτηλεόραση, 10-02-2012