Μαρία Ρουσάκη "Λάφυρα στο Λονδίνο"

Μαρία Ρουσάκη «Λάφυρα στο Λονδίνο» Σειρά : Οι Κατάσκοποι της Γεωγραφίας Εικόνες: Λίλα Καλογερή Εκδόσεις Διόπτρα Με τα Λάφυρα στο Λονδίνο, το δωδέκατο βιβλίο της σειράς «Οι Κατάσκοποι της Γεωγραφίας» των εκδόσεων Διόπτρα, η Μαρία Ρουσάκη επιστρέφει σε μια συγγραφική συντροφιά στην οποία ανήκει από το ξεκίνημά της. Δικό της ήταν και το Μήνυμα στο Μανχάταν, ο δεύτερος τόμος της σειράς. Το ενδιαφέρον σε αυτό το συλλογικό εγχείρημα είναι ο τρόπος με τον οποίο γεννήθηκε. Όπως έχει αφηγηθεί σε συνέντευξή της η Τζένη Κουτσοδημητροπούλου (συγγραφέας και η ίδια, αλλά και υπεύθυνη της σειράς) , την αρχική ιδέα είχε η Λύντη Γαλάτη, υπεύθυνη παιδικού βιβλίου της Διόπτρας. Οι δυο τους διαμόρφωσαν ένα πρώτο σχέδιο και κατόπιν έξι συγγραφείς συναντήθηκαν για να αποφασίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Κάθε ιστορία θα εκτυλισσόταν σε διαφορετικό μέρος του κόσμου και ο συγγραφέας της θα διάλεγε κάτι που είχε κινήσει τη δική του περιέργεια —ένα αληθινό περιστατικό, ένα ιστορικό αίνιγμα, ένα στοιχείο του τοπικού πολιτισμού— για να πλάσει γύρω του μια περιπέτεια. Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι «Κατάσκοποι της Γεωγραφίας»; Μα τα παιδιά που έχουν διακριθεί στα παιχνίδια γεωγραφίας του «Πορτολάνου», μιας εφαρμογής που επινόησαν οι συγγραφείς και μέσα από την οποία οι ήρωές τους γνωρίζονται, κουβεντιάζουν και ανταλλάσσουν πληροφορίες. Στην ουσία γίνονται οι ίδιοι πρόσωπα (άλλοτε πρωταγωνιστές, άλλοτε όχι) της κάθε ιστορίας. Οπότε αν και το καθένα από τα βιβλία διαβάζεται αυτοτελώς, ωστόσο ένα παιδί που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου πολύ πιθανόν να έχει περάσει φευγαλέα από την οθόνη του κινητού του προηγούμενου ήρωα προτού αποκτήσει τη δική του ιστορία. Το τέχνασμα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ένα σημερινό παιδί (τόσο πλέον εξοικειωμένο με την παγκοσμιοποιημένη διαδικτυακή εποχή μας) να δει πως ο κόσμος μπορεί να έχει τις διαστάσεις της υφηλίου και συγχρόνως την οικειότητα μιας γειτονιάς. Καθώς η σειρά προχωρούσε, φάνηκε πόσο διαφορετικές ιστορίες μπορούσαν να χωρέσουν στην αρχική ιδέα. Την ξεκίνησε η Τζένη Κουτσσοδημητροπούλου (Σκωτία και Ιαπωνία), λίγο αργότερα ο Κώστας Στοφόρος έφερε μια μικρή σκακίστρια στην ιταλική πόλη του Πολέριο, ενώ η Άννα Κοντολέων, στο Μεσαιωνικό κάστρο και οι Γίγαντες του Ουρανού, οδήγησε τρία παιδιά σε ένα γαλλικό κάστρο με χαμένους πολύτιμους λίθους. Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος επέλεξε ως προορισμό των ηρώων του την Αίγυπτο, ενώ η Ελένης Σβορώνου το Μεξικό. Την σειρά την εμπλουτίζουν με τις υπογραφές τους ακόμα η Λίνα Μουσιώνη (Μαρόκο και Ρουμανία) , η Μάγια Δεληβοριά (Νορβηγία) και η Άντρια Αντωνίου (Ολλάνδία). Ο κάθε συγγραφέας λες και παίρνει από τον προηγούμενο τη σκυτάλη για να οδηγήσει τον αναγνώστη σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη περιπέτεια. Με τα Λάφυρα στο Λονδίνο η Ρουσάκη ξαναπιάνει και πάλι τη σκυτάλη και συστήνει τη δική της νέα ηρωίδα, τη Λουκία, που θα προτιμούσε να μην είχε πάει καθόλου στο Λονδίνο, ιδίως με μια αδελφή που καταφέρνει πάντα να τραβά την προσοχή. Εκεί όμως θα γνωρίσει τον Τιμ και μαζί θα αναζητήσουν σε ποιον ανήκαν τα λάφυρα του θησαυρού του Τσίπσαϊντ. Στην αναζήτηση αυτή η Λουκία θα ‘συναντηθεί’ και με τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Οπότε ο τίτλος που διάλεξε η Ρουσάκη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Άλλο πράγμα φέρνει στον νου ενός παιδιού η λέξη «θησαυρός» κι άλλο η λέξη «λάφυρα». Ανάμεσα στις δύο χωρά ένα ερώτημα που αξίζει να γεννηθεί σε μια πρώτη επίσκεψη στο Λονδίνο. Πώς βρέθηκε εδώ αυτό που βλέπω, και σε ποιον ανήκε προτού φτάσει ως εδώ; Και στο βιβλίο αυτό -όπως σε όλα τα άλλα της σειράς- την εικονογράφηση την υπογράφει η Λίλα Καλογερή. Οι εικόνες της χωρίς να χάνουν από βιβλίο σε βιβλίο την δική τους ταυτότητα, καταφέρνουν να συντροφεύουν μονιασμένα τα διαφορετικά συγγραφικά ευρήματα. (600 λέξεις) Fractal, 12/11/2026